ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਧਰਮ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਬਾਰਾ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ?” ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਅਸੀਂ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗੇ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਧਰਮਿਕ ਤੇ ਅਧਰਮਿਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਦੇ ਛੱਡ ਦੇਵੋ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਆਇਆ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਜੋ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇ enਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਰਮ ਲਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਦੇ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇ enਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਪਾਪੀ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਪਰਮ ਧਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੋਚੋ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਿਹੜੇ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਆਖ਼ਰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਲਾਭ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਇਹ ਫਲ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਸੋਚੋ, ਜੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਲਾਭਯੋਗ ਜੋੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲਈ ਕਾਮਧੇਨੁ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਚਾ ਲਾਭ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹਰੀ ਦੀ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਅਤੇ ਮੋਖ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀ ਨੂੰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਜਦੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਗਿਆਰਵੀਂ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਨੈਵੇਦ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਰਜ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ! ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਪੰਚਰਾਤ੍ਰ ਵਰਤ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਬਾਰਵੀਂ, ਤੇਰਵੀਂ ਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਕੇ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਅਤੇ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਗਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਹੋਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿਲ ਦਾਨ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਪੀ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਾਰਵੀਂ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ ਪੰਚਗਵ੍ਯ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ — ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਜਲ-ਕੰਭ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਅਤੇ ਦੱਖਿਣਾ ਸਮੇਤ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਪੂਜਾ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਲਾਭ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।