ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ, ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸੁੰਨਿਆਂ ਵਿਚ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤੇ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ, ਮਾਸ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਮੰਦਰ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਲਿਖੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਭੋਗਵਟਟ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੇਂ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਨਾਚ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉੱਗੇ ਹੋਏ ਦੂਤ ਆਏ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ। ਪਰ, “ਮੰਦਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ”—ਜੋ ਅਸੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ—ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਕਿਰਨ ਤੇ ਕੰਡੇ, ਹਾਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਬੂਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਥੋਂ ਭੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋੜਾ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਿਅ ਹਨ, ਛੱਡ ਦੋ।” ਪਰ, ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਸੋਚ ਵਿਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਵਿਚੋਂ ਹੇਠਲਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਇਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅਸੀਂ ਯਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਾਂਗੇ। ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਪਰ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਪਛਾਣ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਵੀ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਇਤਨੇ ਉਤਸੁਕ ਕਿਉਂ ਹੋ?” ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਚੰਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਰਹਿਣ ਤਕ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। “ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਾਪ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ?”—ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ, ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਸਚੇ ਕਰਮ ਤੇ ਅਕਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ। ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਈ। ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਲਕਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਦੂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ—ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਲਾਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਥੱਕੇ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ, ਜੋ ਇਤਨੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲ ਸਕਦੀ? ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ, ਦੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦਿਵਿਆ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਇਥੇ ਵੀ, ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਐਸਾ ਫਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਪਾਵਾਂਗੇ। ਜੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਮਿਲੇਗਾ। ਉਹ ਜੋੜਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਧਾਮ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸੇਵਾ, ਸਭ ਲਈ ਕਾਮਧੇਨੂ ਵਾਂਗ, ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।