ਮੈਂ ਪੱਤਿਆਂ, ਘਾਹ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਝੋਪੜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਥੇ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਾਂਗ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਨੇਕ ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੁੱਖੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਵਧੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਉਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਹੋਈ ਆਈ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਏ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਜਦ ਉਹ ਥੱਕ ਕੇ ਆਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਕੋਈ ਕੋਇਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਰਹੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਈ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੂਤ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਦੱਸ ਸਾਲ ਰਹੇ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਊਂਦੇ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ। ਜਦ ਸਾਡੇ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਨੱਚ-ਗਾ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤ ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਪਰ, ਜੋ ਮੰਦਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਸੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੂਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਮਕੁਟ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਗਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਾਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤ ਦੂਤ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਫੜਨ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢਿੱਠਾਈ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ, ਹਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਛੱਡ ਦਿਓ।" ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਉੱਤੇ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚਾਂ ਵਿੱਚ ਨੀਚ ਹੈ। ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਸਜ਼ਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਜੋ ਫੈਸਲਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਯਮ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ। ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਸਮਝਦੇ ਪਰ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਹੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। "ਹੁਣ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਪਾਪ ਕਰਨਾ ਕਿਉਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਪ ਕਰਾਂ? ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ, ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸਾਂਗੇ।" "ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਵਿ्णੂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਹੜਾ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਤਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੋਰ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ।" "ਉਹ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਥੱਕੇ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਨੇ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੰਦਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਕਰੁਣਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ।