ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਘਟਨਾ ਕਿਹੜੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੋਈ? ਤੁਸੀਂ ਇਸਦੀ ਸਚਾਈ ਦੱਸੋ।" ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ। ਗਊਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਚੋਰੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ—ਇਹ ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਨ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੇ ਰਹਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ?" ਉਹ ਸਦਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ, ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜਿਆ, ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਾਣੀ ਪਿਆ—ਉਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਉਸਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇੱਕ ਢਹਿ ਗਏ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਤਿਆਂ, ਘਾਸ, ਅਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਇੱਕ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਇਸਦੇ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਨੇਕ-ਚਰਿਤਰ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਦੁਖੀ, ਅਤੇ ਬੁੱਢੀ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ, ਇਕੱਲੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਥਕ ਗਈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਕੋਇਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰੀ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਦੁਸ਼ਟ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਮੇਰਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ। ਇਕੱਲੀ, ਦੁਖੀ, ਮੈਂ ਵਿਰਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ।" ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਦਸ ਸਾਲ ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ। ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਭੋਗ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਚ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਤਿੱਖੇ ਦੂਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, "ਮੰਦਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ" ਦੀ ਰੀਤ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਆਏ, ਮੋਹਰਾਂ, ਕੁੰਡਲ, ਅਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਦੰਦ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤ ਦੂਤ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡੋ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹਨ।" "ਪਰ ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਮੰਦ ਭਾਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ।" "ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੁਆਰਾ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ।" "ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਯਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਚਾਣ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਪਵਾਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਵੀ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇਤਨੀ ਲਗਨ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ?" "ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।