ਇਹ ਸਭ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਸੰਗਤਿ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਯਸ਼, ਧਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਦਇਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਇੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਮੰਗੀ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਨਿਮਰਤਾ ਰਾਹੀਂ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਜੋ ਮੈਂ ਪੁੱਛਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੱਸ।" ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। "ਇਹ ਘਟਨਾ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਹੋਈ? ਤੂੰ ਇਹ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।" "ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਇੱਥੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਅਚੰਭਾ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ। ਗਾਊਆਂ ਦਾ ਹੱਤਿਆਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਵਧੀ, ਚੋਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ। ਐਸਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇ? ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦਾ।" "ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ, ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਤਰਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਤੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉਜੜੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਈ। ਪੱਤਿਆਂ, ਘਾਹ ਅਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇੱਕ ਝੋਪੜੀ ਬਣਾਈ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰੇ।" "ਫਿਰ, ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ ਔਰਤ ਆਈ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਬਤ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਭਾਗ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਆਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਜਾਗ ਪਈ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਉਹ ਔਰਤ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਥੱਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੋਕਿਲ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਪਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਧਨ ਚੁਰਾਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੁਰਾ ਬੋਲਦੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੱਕ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੈਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ, ਦੁੱਖੀ ਹੋਈ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਰਹੀ।'" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਦਸ ਸਾਲ ਰਹੇ, ਮਾਸ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ। ਉਥੇ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ। ਜਦ ਸਾਡੇ ਭੋਗ ਦੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਗਏ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਜਦ ਅਸੀਂ ਨੱਚਣ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਤਾਂ ਭਿਆਨਕ ਦੂਤ ਆਏ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਏ। ਪਰ, ਜੋ ਅਸੀਂ 'ਮੰਦਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ' ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦੂਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਉਤੀਆਂ, ਕਨਕੀਆਂ, ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।