ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਂਤ, ਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮੰਨਦੀ ਸੀ, ਸੱਚਾਈ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪੱਕੀ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਤਲਾਬ, ਬਾਗ ਅਤੇ ਉਪਵਨ ਬਣਾਏ। ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਨੱਚਦੀ, ਬੜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੀ, ਮਨੋਹਰ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਂਦੀ। ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਝੰਡਾ ਉਚਾ ਕਰਦੀ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਚਿੱਤ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ। ਇਕ ਦਿਨ, ਵਿਭਾਂਡਕ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਏ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੀਟਿੰਗ ਲਈ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਥੱਲੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਧਰਮਾਤਮਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇਹ ਇਕੱਠ ਵਡੇਰੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਉਰਜਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਧਨ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਦਇਆ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਵਿਭਾਂਡਕ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਵਰਦਾਨਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਵੀ ਉਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਜੋ ਮੈਂ ਪੁੱਛਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।" "ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੋ। ਇਹ ਕਿਰਿਆ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹਨ। ਪਰ ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਘਾਤਕ, ਚੋਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਇੱਛੁਕ ਸੀ। ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਜੀਊਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਈ?" "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਤੰਗ, ਗਰਮੀਆਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਥੱਕਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸਰੋਵਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਪਿਆ, ਤੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮੇਰੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।" "ਉਸ ਵਿਗਾੜੇ ਹੋਏ ਵਿ्णੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਕ ਝੋਂਪੜੀ ਬਣਾਈ। ਪੱਤਿਆਂ, ਘਾਹ ਅਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਝੋਪੜੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰੇ।" "ਫਿਰ, ਉਹ ਧਰਮਣੀ ਮਹਿਲਾ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਰਬਤ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਕਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਦੁੱਖੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਵਧੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਇਕੱਲੀ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਆਈ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਉਹ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੋਈ ਕੋਇਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਚੁਰਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੇਰਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਭਾਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਕੰਮੀ ਮੰਨਿਆ।