ਹਰਿ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋਣ ਲਈ ਅਨੇਕਾਂ ਯੁਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਹਰਿ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਧੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਝਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਵਜੋਂ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਓ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਤਪਦਵੀਪ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਿ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਸਮਝਦੀ ਸੀ, ਸਿੱਧੀ, ਸੱਚ ਤੇ ਡਟ ਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਦੇ, ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤਲਾਬ, ਬਾਗ ਅਤੇ ਉਪਵਨ ਬਣਾਏ। ਉਹ (ਰਾਣੀ) ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੱਚਦੀ, ਬੜੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਦੀ ਸੀ। ਇਤਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਭਾਂਡਕ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆਏ। ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੀਵੇਂ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਰਜਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਦਇਆ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਐਸੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਮੰਗੀ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ! ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਵਿਭਾਂਡਕ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿਮਰਤਾ ਰਾਹੀਂ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਉਹ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੋ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ।” “ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੋ। ਇਹ ਕਾਰਜ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਅਚੰਭਾ ਹਨ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਗਾਉਂਆਂ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਘਾਤਕ, ਚੋਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਐਸੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਈ?” “ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੰਗ, ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜਦਾ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਝੀਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਅਤੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਕ ਉਜੜੇ ਹੋਏ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ ਬਣਾਇਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ-ਭਾਵ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸੰਭਵ ਬਣਦੀ ਹੈ।