ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਵਿ्णੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਵਿ्णੂ, ਜੋ ਦੋ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਣ ਦੀ ਅਰਜ਼ੋਇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਵਿ्णੂ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਵਿ्णੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਵਿ্ণੂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਤੌਂ ਬਾਅਦ, ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਉਹਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ੇ, ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਕੇ। ਇਹ ਸਤਕਾਰ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਲਈ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ, ਮਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਬਤਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" ਜਿਵੇਂ ਬੇਅੰਤ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਵਿ्णੂ ਦੇ ਮੰਦਰ 'ਤੇ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਨੀ ਹੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਲਈ, ਜਿੰਨੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਲੱਖਾ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਝਟ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਹਿਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਵੀ ਦੱਸੇ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਓ।" ਇਸ ਬਾਰੇ, ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸਤਪਦਵੀਪ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਸੁਆਮੀ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਬਿਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਆਭਾਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ।" ਉਹਦੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਰਗਾ ਮੰਨਦੀ, ਸੱਚੀ, ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਰੱਖਦੇ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਪਰ ਆਸਥਾਵਾਨ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤਲਾਬ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨ ਬਣਾਏ। ਉਹ ਪਤਨੀ ਨੱਚਦੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ, ਸੁੰਦਰ ਲੱਗਦੀ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਂਦੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦੀ। ਇਤਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਚਿੱਤ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਿਭਾਂਡਕ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪਰਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸਦੇ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਗਿਆ। ਉਹ ਥੱਲੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਦਯਾ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਤਾਕਤ, ਯਸ਼, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।" "ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਵਿਭਾਂਡਕ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਿਮਰਤਾ ਰਾਹੀਂ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੋ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੱਸੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ, ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।