ਜਦੋਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਣਗਿਣਤ ਕੌਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਦੇਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ—ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸਿਕੁੜਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖੀ। ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਹੀ ਬਚਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਦ ਕਿਉਂ ਬਚਿਆ? ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਵਿਚ ਕੌਣ ਮਨੁੱਖ ਆਲਸੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ, ਉੱਚਤਮ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੈ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਕੌਲ-ਨਾਭੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਜੋ ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" "ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੂਪ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ! ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋ!" "ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਦਨਾ! ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਦਨਾ!" "ਧਿਆਨ ਰੂਪ, ਧਿਆਨ ਦਾ ਫਲ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੂਲ, ਚੇਤਨਾ ਰੂਪ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੱਚੇ ਰੂਪ, ਕਈ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੰਦਨਾ!" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੰਦਨਾ!" "ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੰਦਨਾ!" "ਜੋ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੰਦਨਾ!" ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ' ਚਿਨ੍ਹ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਚੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਅਠ-ਭਾਂਤੀਆਂ ਪਾਵਨ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬਚਨ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਤਕਰਮੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ, ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।" "ਕਿਸੇ ਸਿਆਣੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਯਕੀਨੀ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੇਡ ਜਾਂ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਥੇ ਜੋ ਉੱਚੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਅਤ ਹੋਏ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਜਾਓ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੈਸਮੀਨ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਨਿਰਾਕਾਰ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਰਵ-ਰੂਪ, ਦਇਆਲੂ ਚਿਹਰੇ, ਸੰਸਾਰਕ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਦਾ-ਅਸਥਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।