ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਕ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਭਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਆਰੰਭ ਉਸ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਯੋਗੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਸਵਰੂਪ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਆਪ ਹੀ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਰਿਗ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਜਿਸਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਰਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ਯ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਦਾਗ-ਰਹਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਸੂਖਸ਼ਮ ਤੇ ਸਥੂਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ, ਪਰਮ ਅਤੇ ਅਤਿ ਸੂਖਸ਼ਮ ਹੈ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਯੋਗ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੋ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਜਿਸਦੀ ਖੋਜ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸਦੀ ਪੂਜਾ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਉਹਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉਪਹਾਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂ, ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਪੂਜਾ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜਿਵੇਂ ਅਨੇਕ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਉੱਤੇ ਧਵਜਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨੇ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਧਵਜਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਅੱਧੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਝਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਧਵਜਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਵੀ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਓ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਸੁਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਦਰਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸਤਪਦਵੀਪ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਕਦੇ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਆਭਾਰੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਸਮਝਦੀ, ਸੱਚੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਨੇਕ ਸਰੋਵਰ, ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਵਣ ਬਣਾਏ। ਉਹ ਪਤਨੀ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨੱਚਦੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਗਾਉਂਦੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਵਜਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੀ। ਇਤਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਦਾ ਉਸਦੀ ਉੱਚੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ। ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਭਾਂਡਕ ਆਪਣੇ ਕਈ ਸ਼ਿੱਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਪਰਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਆਉਣ ਉੱਤੇ ਮਿਲਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਨੀਵੇਂ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।