ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਧੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੁਕਤ, ਵਿਣੁ ਦੇ ਭਜਨ ਅਤੇ ਈਰਾਵਤੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਮਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਸ਼ਾ (ਸਵੇਰ) ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਹਰਿ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿਚ ਜਾਗ ਕੇ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁਗੰਧਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰਵ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਝੰਡੇ ਹੇਠਾਂ, ਨਾਚ, ਗੀਤ ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਝੰਡਾ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੂੰ ਖਾਣ-ਚੱਬਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਸਮੇਤ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਤੁਤੀ ਉਚਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ''ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮਹਾਪੁਰਖ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਲੈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯੋਗੀ ਵੀ ਜਿਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਗਿਆਨ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ ਜਿਸਦੇ ਪੈਰ ਬਣੀ, ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਰਿਗ, ਸਾਹਮ ਅਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਜੱਠੀਆਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਸੱਚੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੂਖਸ਼ਮ ਤੇ ਸਥੂਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਹਰ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ। ਨਿਰਗੁਣ, ਪਰਮ, ਤੇ ਸੂਖਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਯੋਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਜਿਸਨੂੰ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ। ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਜਾਣੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ। ਦੋ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਸਿਮਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ। ਜਗਤ ਜੋ ਰਾਹ ਲੱਭਦਾ, ਰਸਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ। ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪਰ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ।'' ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹਨੂੰ ਦਾਨ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਜਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜਿਵੇਂ ਬੇਅੰਤ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਹਰਿ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਮਹਾਂਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਰਤਾ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਅੱਧੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਝਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਚੇ ਕਰਮ, ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਵਜੋਂ ਵੇਖਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸਤਪਦਵੀਪ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਛਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।