ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ-ਨਾਰਾਯਣ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਵਜ (ਝੰਡਾ) ਦੇ ਉਪਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸਯੰਯਮਤਾ ਨਾਲ ਭੋਜਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਸਯੰਯਮ ਨਾਲ। ਧਵਜ-ਰੋਹਣ ਸਮਾਰੋਹ 'ਤੇ, ਜ্ঞানਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਅਗਨਿ-ਹੋਮ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਕ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਮੰਨੀ ਹੈ—ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਧਵਜ-ਰੋਹਣ ਦਾ ਫਲ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਅਲਾਵਾ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੌਦੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਧਵਜ-ਰੋਹਣ ਕਰਮ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਵਰਣ ਕਰਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸਾਫ਼-ਧੋਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਵਜ-ਰੋਹਣ ਸਮਾਰੋਹ 'ਤੇ ਨਾਂਦੀ-ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸੂਰਜ, ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹਲਦੀ, ਅੰਗੂਰ, ਸੁਗੰਧੀ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਾਤ੍ਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਘੀ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਪੁਰੁਸ਼-ਸੂਕਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਅਤੇ ਈਰਾਵਤੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਮਾ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਸੁਗੰਧੀਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਢੰਗ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਧਵਜ ਹੇਠਾਂ, ਨਾਚ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਸਮਾਂ ਵਿਅਤਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਢੁੱਕ-ਥਾਂ ਤੇ, ਦੰਡ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਧਵਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਭੋਜਨ, ਚਬਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ—ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮਹਾ-ਪੁਰੁਸ਼, ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਆਸ਼੍ਰਯ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਸ਼ ਵੀ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ। ਯੋਗੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉਸ ਦਾ ਪੈਰ ਬਣੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ। ਜਿਸ ਤੋਂ ਰਿਗ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਜਿਸ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਸ਼ੁੱਧ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੂਖਮ ਅਤੇ ਸਥੂਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਨਿਰਗੁਣ, ਪਰਮ, ਸੂਖਮ—ਮੈਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਯੋਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਸਯੰਯਮ ਨਾਲ, ਧਵਜ-ਰੋਹਣ ਸਮਾਰੋਹ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਤਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।