ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਤਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਸ ਪਿਠੇ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਯਥਾਯੋਗ ਦਾਨ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿਉ।” ਉਹ ਭਗਤ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਪੂਰਨ ਫਲ ਬਖ਼ਸ਼ੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਇਹ ਅਰਘ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।” ਉਹ ਉਸ ਅਚੂਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੁਝ ਘਾਟ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਤ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੂਰਤੀ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜ్ఞ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਪুণ੍ਯ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਪਾਪ ਵੀ ਨਿਵਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਚ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੰਦ ਮੰਜਨ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਕਲੀ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 'ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ' ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਿਲ ਅਤੇ ਘਿਉ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਹੋਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਭਗਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੁਕਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵਰਤ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—“ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣੋ।” ਭਗਤ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਸੁਫੈਦ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰ ਕੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਹੇ ਨਾਰਦ, ਹੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਭਰਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।” ਸੰਯਮਿਤ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਕੁਟਿਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਭਗਤ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਨੌਕਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸੰਪੂਰਨ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸਮਾਪਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ, ਆਇਨਿਆਂ, ਪੱਖਿਆਂ ਅਤੇ ਜਲ-ਕੁੰਭਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਉਹ ਪਾਤ੍ਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ, ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਲਿਜਾਂਦਾ ਹੈ।