ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਤੇ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਵਿਧੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਅਪਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਅਤੇ ਚਾਮਰਾਂ ਦੀ ਝਲ ਨਾਲ ਮੰਡਪ ਮਹਿਕਦਾ ਹੈ। ਮੰਦਰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀਵੇ ਜਗਮਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਮੰਡਪ ਦੇ ਉੱਪਰ ਉਹ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਘੜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਘੜੇ ਨੂੰ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਘੜੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਜਿਸ ਦੀ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਹ ਵਿਧੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਆਯੁ ਅਤੇ ਧਨ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਤ ਪੂਰਨ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਜਾਗ ਕੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਧੀਵਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਵਿਆਹਰਤੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਵੀ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਸ ਪੂਰੇ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਯਥੋਚਿਤ ਦਾਨ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਭੋਗ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਇਹ ਭੋਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿਓ।" ਫਿਰ, ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਗੋਡੇ ਲਾ ਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਰਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਇਸ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਦਿਓ, ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ!" ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸਹਿਤ, ਉਹ ਅਰਘ੍ਯਾ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਇਹ ਅਰਘ੍ਯਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ। ਜਿਸ ਦੀ ਕਮੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਮੈਂ ਉਸ ਅਵਿਨਾਸੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਦਾਨ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਦੀ ਪਾਠ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਵਜਪੇਯ ਯਜ్ఞ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸਨੂੰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਪਾਪ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੰਤਧੋਇ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। "ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ" ਕਹਿ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਸੁਰਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਭਜਨ-ਸ্তুਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਤੀ ਭਗਤ ਨੇ ਪੂਰਨ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਤਿਲ ਤੇ ਘਿਉ ਦੀ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ। ਹੋਮ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੂਕਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ! ਮੈਂ ਇਹ ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਸਾਦ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ! ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਅਰਘ੍ਯਾ ਦੇ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਭਗਤ ਇਹ ਵਿਧੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਆਨੰਦ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।