ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕਰਮ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਬਤਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਧਕਾ ਮਾਪ ਦੇ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਉਤਨੇ ਹੀ ਮਾਪ ਦੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਤਿਲ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘਿਉ ਮਿਲਾ ਕੇ 108 ਆਹੁਤੀਆਂ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—"ਹੇ ਸਰਣ ਆਏਆਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਬਚਾ ਲਓ।" ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਵੀ ਪ੍ਰਥਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੁੱਗਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਕਸ਼ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਭਗਤ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਿੱਟੇ ਗੁਲਾਬ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਉੰਗਲੀਆਂ ਦੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਘੰਟੀਆਂ, ਚਾਮਰ ਅਤੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਦੀ ਮਧੁਰ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਦੀ ਝਲ ਨਾਲ ਅਤੇ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਪਰ ਬਾਰਾਂ ਘੜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਘੜੇ ਨੂੰ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਘੜੇ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਤਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸ ਵਿਧੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਤੇ ਧਨ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਤ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਦੀ ਵਸਤੂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਿਆਂ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੁਜਿਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਆਹਰਤੀਆਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿਲ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੱਸ ਪੂਰੇ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਯਥਾਯੋਗ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—"ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰੋ।" ਫਿਰ, ਭਗਤ ਜਮੀਂ ਉੱਤੇ ਗੋਡੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—"ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਅੱਜ ਇਸ ਵਰਤ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਬਖ਼ਸ਼ੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ।" ਭਗਵਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਅਰਘ੍ਯ ਭੀ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਇਹ ਅਰਘ੍ਯ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਜਿਸ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਧੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਅਚੂਤ ਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ। ਪ੍ਰਸਾਦ ਰੂਪ ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਦਾਨ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਘੇਰਾਵਟ ਵਿੱਚ ਆਪ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਵਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਹੀ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੂਣਯ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਲੱਖਾਂ-ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਮੁੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।