ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮਕਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦਾ ਦੁਧ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਸ ਮੰਗਲਮਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ ਦੀ 108 ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ—ਇੱਕ ਢਾਈ ਆਢਕਾ ਗਹੂੰ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, “ਗਹੂੰ ਦੀ ਭੇਟ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਸੁਖ ਮਿਲਣ।” ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਮੇਧ ਯਜ्ञ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਪਦਮਨਾਭ ਦਾ ਦੁਧ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਿਲ, ਚਾਵਲ, ਜੌ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਵਿਧੀਵਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਕੁਡਵਾ ਸ਼ਹਦ ਦਾ ਦਾਨ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਗ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ। ਇਸ ਸ਼ਹਦ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਹਮਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਆਢਕਾ ਦੁਧ ਜਾਂ ਉਤਨੇ ਹੀ ਘੀ ਨਾਲ, ਉਹ 108 ਆਹੁਤੀਆਂ ਤਿਲ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਤ ਪ੍ਰਸਾਦ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਦਇਆਲੂ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਨ ਆਏਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ।” ਉਹ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੋਗੁਣਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਵਿਧੀ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਸ਼੍ਰੇਠ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਿੱਟੇ ਹਾਰ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਅਤੇ ਚੌਵਰਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ, ਝੰਕਾਰਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਗਮਗਾਉਂਦੀਆਂ ਦੀਵੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਘੜੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਘੜੇ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹੋਣ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਜਾਂ ਤਾਮੇ ਦੇ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਨਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਧਨ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪੁਰਾਣ ਆਦਿ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਜਾਗਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੁਜਿਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਆਹ੍ਰਿਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿਲ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਵਿਧੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਪੂੜੀਆਂ, ਘੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰੋ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਘੁਟਣੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅੱਜ ਇਸ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਦਿਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਅਰਘਯ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਇਹ ਅਰਘਯ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।” ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।