ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਮੁੜ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ, “ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੋਪੀਓਂ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਯਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੈਤ੍ਰ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਵਿ्णੂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ਹਦ, ਘੀ ਅਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ 108 ਆਹੁਤੀਆਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਵਿ्णੂ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ ਨੂੰ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਵ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਰਾਤ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੁੜ, 108 ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਨਾਲ 'ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਮੁੜ ਪੂਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, “ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦਇਆ ਕਰੋ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ!” ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ ਅਤੇ ਆਪ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਅੱਠ ਨਰਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪਰਹਿਤ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਤ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਮਨ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਵਾਮਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਾਮਨ-ਉਪਾਸਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਵਾਮਨ ਸਾਡੇ ਉਧਾਰਕ ਹਨ, ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੋ ਅਗ્નਿਸ਼ੋਮ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਤ ਸ੍ਰੀਧਰ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। 108 ਆਹੁਤੀਆਂ ਘੀ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਮਾਪ ਦਾ ਦੁੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਚਿਤ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਦੁੱਧ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁਖ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਾਵ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਚਾਰਯ, ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਪ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। 108 ਆਹੁਤੀਆਂ ਮਿੱਠੇ ਚੌਲ ਦੇ ਭੋਗ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਵਜੋਂ, ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਡੇਢ ਆਢਕਾ ਗਹੁ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਗਹੂੰ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਤ ਭਾਵ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪਦਮਨਾਭ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਿਲ, ਚੌਲ, ਜੌ ਅਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਕੁਡਵਾ ਸ਼ਹਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਉਚਿਤ ਦਾਨ ਸਮੇਤ, ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਦ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਸੁਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਫਲ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਭਗਤ ਨਿਯਮ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਇਹ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।