ਸੁਣੋ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਤਿਤ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਕਹਾਇਆ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਪਾਠ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਮੋਖਸ਼ ਵੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ ਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ? ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਜਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਸੰਤ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਮਾਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਉਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਸੰਤ ਲੋਕ ਉੱਚੀ ਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਦਰਲੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਕਿੱਦਾਂ ਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋਗ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਗਾ ਕੇ, ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸ਼ਿਵ-ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਇਕੋ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਨੇਕਾਂ ਕਮਲਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸੁੱਖਮ ਤੋਂ ਵੀ ਸੁੱਖਮ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਫੁਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸिकोੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਲੌਕਿਕ ਲੀਲਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੇ ਮੁਨਿ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਹੀ ਬਚਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪ ਕਿਉਂ ਬਚ ਗਿਆ? ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਆਲਸੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਸ ਮਹਾਂ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਤਪ ਕਰੇ। ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਅਸੀਂ ਮ੍ਰਿਕੰਡੂ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਭੀਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੋ! ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸਾਖੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਧਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਧਿਆਨ ਦੇ ਫਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਦਿ-ਰੂਪ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਰੂਪ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਨਿਰਾਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੋਵਿੰਦ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ! ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਹਵਨ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤਰਪਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ!