ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਦੀ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਓਮ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤਰਕਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪੀ, ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਤੇਜ਼ ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜਪੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸਤੀਤਵ ਸਿਰਜਣ ਤੇ ਲੀਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਖੋਪੜੀ, ਪਾਸ ਤੇ ਗਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਦੇਵਤਾ, ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਗੁਣ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਹਿਰਣਯਗਰਭ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਤੱਤ ਤੇ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ 'ਚਾਨਣ', 'ਮਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਸੂਰਜ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੌਤ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਉਸ ਕਪਾਰਧਾਰੀ, ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ, ਮਨਯੂ, ਈਸ਼ਾ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਦੌੜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਜ્ઞ ਦੀ ਸੂਤਰ, ਅੱਗ ਰੂਪੀ ਬੀਜ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਅਡੋਲ, ਚਲਾਇਤ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਛੋਟੇ, ਅਵਿਆਕਤ ਤੇ ਵਿਅਕਤ, ਚੇਤਨ ਤੇ ਅਚੇਤਨ, ਨਿਰਭਰ, ਅਦਵਿਤੀਯ, ਗੁਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰੰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਤੀਬਰ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਆਖ਼ਰ ਪ੍ਰਭੁ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਜੋਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ।" ਤਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਗੰਗਾ ਪਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੇਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ," ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਗੰਗਾ ਜੀ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਭਾਗੀਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਭਾਗੀਰਥੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਉਹ ਪਰਮ ਨਦੀ, ਗੰਗਾ, ਉਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਲਾਵਨ ਕਰ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਛੂਹੀ, ਤਦ ਹੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਪਿਤਰ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤ ਹੋ, ਸਵਰਗ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠੋ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਓ।" ਉਹ ਪਿਤਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੀਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਗਾ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ।