ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੀ ਛਾਪ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਿੰਗਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿੱਕੀ ਗਰਦਨ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਸਟਾਂਗ ਦੰਡਵਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ", "ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ" ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਿਤ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਤਦ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਿਰਤਾਰ, ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ।" "ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਿਰਤੀ ਕਰ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇਂਗਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੰਪੱਤਾ ਦੇਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਆਤਮ-ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਤਕਿਰਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਓਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਤੱਕ ਕੋਈ ਤਰਕ ਜਾਂ ਪਰਮਾਣ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਭਿਆਨਕ ਬੀਜ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।" "ਯੋਗ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਸਾ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਗੁਣ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਧਿਆਨ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਰੌਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਬੱਦਲ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਪਰਮ ਤੱਤ ਅਤੇ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।" "ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੱਚ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਚਾਨਣ, ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਸੂਰਜ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਮੌਤ ਦਾ ਜੇਤੂ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ।" "ਹੇ ਕਪਾਰਧਾਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਮਨਯੂ, ਈਸ਼, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਯਜ੍ਯ-ਸੂਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਅੱਗ ਰੂਪ ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਅਡੋਲ, ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਛੋਟਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਜੀਵ ਤੇ ਅਜੀਵ।" "ਸਵਤੰਤਰ, ਏਕ, ਗੁਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁਣ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।" ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰ-ਸ਼ੇਖਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ—ਤੇਰੀ ਸਤਕਿਰਤੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੋਵਾਂ ਕਰਕੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿਓ।