ਇੱਕ ਵਾਰ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਨਦੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਬੜੀ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਅਗਨਿ-ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਨਿਰੰਤਰ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਪੂਜਨ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਧਿਆਨਵਸਤਤਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਕੇਵਲ ਡਿੱਗੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਇੰਨੀ ਗੰਭੀਰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਉਹ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇਖੀ, ਉਹ ਸਭ ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇਵ, ਆਸ਼੍ਰਿਤਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਦੇਵ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸਿਰਮੌਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਵਭਾਵਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਰਵਭੌਮ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਰੂਪ, ਜਗਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸਭ ਮਨੁੱਖੀ ਲਕੜੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਨੁੱਖੀ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ। ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਭ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਉਹ ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਸਰੂਪ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ। ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਸ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗਲ ਝੁਕਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ', 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਤਦ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਬੋਲੇ, "ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ। ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇਂਗਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਾਧੂਤਾ ਦੇਣਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਓਮ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਤਰਕ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵ ਸਰੂਪ, ਵੀਰੂਪਾਖਸ਼, ਤੇਜਸਵੀ ਬੀਜ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। "ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਪਸ਼ੂਪਤਿ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਲਯ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ, ਪਾਸ ਅਤੇ ਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਦੇਵ, ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਗਹਿਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।