ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਣ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਯੋਗ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਠ ਅੱਖਰੀ ਮਹਾ ਮੰਤਰ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੀਆਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਕੋਈ "ਧੰਨ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਭੁੱਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਫਲ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਚਕਰ ਧਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹੀ ਸਚੇ ਭਗਵਾਨ ਹਨ। ਉਹ ਮੋਹਤਾਜ਼ ਤੇ ਕਾਨਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਆਦਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੰਤਰਯਾਮੀ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ, ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਅਨਾਦਿ-ਅਨੰਤ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ! ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਚੇ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਨਦੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੰਨੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਸਾਹ ਲੈਣਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਵਭਾਵਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ। ਉਸ ਸਰਵ ਵਿਅਪਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਦਿ-ਕਾਰਣ, ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਭਗਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਭ ਲਕੜੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਭ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਆਦਿ-ਦੇਵ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਭ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸਤ-ਚਿੱਤ-ਆਨੰਦ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਾਕਾਰ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪਾਵਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਦਿਖਾਏ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਦ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੀਨੇ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੱਥਾ ਝੁਕਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ", "ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਤਦ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾਰ, ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। "ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂਗਾ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਂਗਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੇਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।