ਇਕ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ੍ਰੀਮਾਨ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਹਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਧੀਰਜ—ਇਹ ਸਭ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਪਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਰਮ ਸੱਚੀ ਨੀਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਹਰੀ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਝੂਠੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਸਿਰਫ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ—ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਾਰ ਦੀ ਧੌਂਕ—ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਦਯਾ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲਈ, ਸਫਲਤਾ ਸਿਰਫ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਰਨ-ਅਸ਼ਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਨੀਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਨੀਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਰੀਰਕ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਬ੍ਰਹਮਣ ਦੀ ਜਪ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਚਰਨ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ। ਮੁਕਤੀ ਸਿਰਫ ਸੱਚੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ? ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਧਰਮਕ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਜਨਾਨਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੇ ਸਚੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਤ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਪੂੰਜੀ ਹੈ। ਸੰਗਤ ਸਿਰਫ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਸੰਤ, ਉੱਚੀ ਬੋਲੀ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਸਦਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੰਗਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਚ-ਸਚ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਰਚੀਤਾ, ਸ਼ਿਵ-ਬ੍ਰਹਮਾ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਦ ਸਾਰਾ ਚਲ-ਅਚਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਨੇਕਾਂ ਕਮਲਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈਆਂ ਦੇਹਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸੰਵਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸिकोੜਦਾ ਹੈ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਉਥੇ ਟਿਕ ਕੇ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ ਹਰੀ ਹੀ ਬਚੇ ਰਹੇ। ਜਦ ਹਰੀ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਾਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸ ਕਾਰਣ ਬਚੇ ਰਹੇ? ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਆਲਸੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ, ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਆਤਮ-ਸਯੰਯਮ ਨਾਲ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਤ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਉੱਚਤਮ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ, ਆਚਰਨ, ਅਤੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ—ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਸ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਅਨੁਭਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।