ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇਉਂ ਚਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭਗਤੀ ਸਦਾ ਜਨਾਰਦਨ—ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ—ਦੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਰਵਾਇਤੀ ਆਚਰਨ ਨਾਲ। ਧਰਮ ਵੀ ਸੱਚੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਉਹ ਅਵਿਨਾਸੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਅਬਿਨਾਸੀ, ਸਰਬੋਤਮ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਪਰ ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾ ਕੇ ਵੰਡ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੁਟ ਪੈਦਾਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਥੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਵੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ, ਗੰਗਾ ਮਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਸਪਰਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ਦੇ ਛਿੜਕਾਅ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਆਂਧੀਸ਼ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਹਿਮਾਂਚਲ ਦੀ ਬਰਫੀਲੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸੋਲਾਂ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਗੰਗਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਹਿਮਾਲਿਆ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਉਹ ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਓਥੇ ਜੰਗਲ ਕਾਲੇ ਕਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੰਗਲੀ ਸੂਰਾਂ ਦੇ ਗੱਲ੍ਹੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਯਾਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਉੱਥੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਜੰਗਲ ਮਾਲਤੀ, ਯੂਥਿਕਾ, ਕੁੰਦ, ਚੰਪਾ ਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਤਪੋਵਨ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰਿਕ ਭਯ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਉਪਾਅ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?" ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਨੂੰ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜਾਣੇ। "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ, ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਾ ਬੋਲ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹੈ, ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰ। ਦਵਾਦਸ਼ (ਬਾਰਾਂ) ਜਾਂ ਅਸ਼ਟ (ਅੱਠ) ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਜਪੋ, ਤੈਨੂੰ ਸਰਬੋਤਮ ਮੰਗਲ ਮਿਲੇਗਾ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਝੂਠ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਦੁਸ਼ਟ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ? ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਦਵਾਦਸ਼ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਕੀ ਹੈ?" ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ! ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਹਕੀਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਦਵਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ, ਗੰਗਾ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।