ਰਾਜਾ, ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਕਰਤਵ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਹਰ ਪਾਪ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਕਮਲ-ਪਦਮ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ, ਤੁਲਸੀ, ਸਤਸੰਗ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ—ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਕਰਮ ਨਿਯਤ, ਆਕਸਮਿਕ, ਇੱਛਾ-ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਹਰੀ-ਭਗਤੀ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰੀ-ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਮੂਲ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ—ਤਮਸ, ਰਜਸ, ਸਤਵ—ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਤਮਸਿਕ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਤਮਸਿਕ ਭਗਤੀ ਨਾਰਾਇਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਧਯਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤਮਸਿਕ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਮਸਿਕ ਭਗਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਰਜਸਿਕ ਭਗਤੀ ਦੀ ਨੀਵੀਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਹੈ। ਸਰਵੋਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਾ ਰਜਸਿਕ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮੱਧਮ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਜਸਿਕ ਭਗਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਜਸਿਕ ਭਗਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਤਵਿਕ ਭਗਤੀ ਦੀ ਨੀਵੀਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਸਤਵਿਕ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮੱਧਮ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਹੈ। ਭਗਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਤਵਿਕ ਭਗਤੀ ਹੈ। ਪੂਰਨ ਲੀਨਤਾ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਤਵਿਕ ਭਗਤੀ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਕਰਤਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਫ਼ ਆਚਰਨ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਨਾਲ। ਧਰਮ ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੋਤ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਿਤ੍ਯ, ਸਰਵੋਚ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਓਗੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰਵਜ ਅੱਜ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਗੰਗਾ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛੂਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਦੀ ਛਿੜਕਾਅ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਆਂਵਾਨ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਲੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਰਫ਼ੀਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸੋਲਾਂ ਯੋਜਨ ਵਿਆਪਕ ਸੀ, ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਗੰਗਾ ਕਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ; ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਾਓ। ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਵੱਲ ਤਪस्या ਕਰਨ ਗਏ, ਅਤੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਥਾਂ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਿਰਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।