ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਪਾਪ ਕਰ ਬੈਠੇ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਚੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੋਰੀ ਹੋਈ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਦੀ ਯੋਨੀ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਰੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਬਰਬਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਦੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਕਵੀ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਮਲ ਤੋਂ ਬਣੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਸਾੜਦੇ ਜਾਂ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਬਚੇ-ਕੁਚੇ ਜੂਠੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਰਕ-ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਾਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਯਾਤਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਕਮਲ-ਪੁਰਖ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ। ਗੰਗਾ, ਤੁਲਸੀ, ਸਤਸੰਗ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿ-ਕਿਰਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਿਯਮਤ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੀਤੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਦੀ ਭਕਤੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭਕਤੀ ਵੀ ਤਾਮਸੀ, ਰਾਜਸੀ ਤੇ ਸਾਤਵਿਕ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤਾਮਸੀ ਭਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਤਾਮਸੀ ਭਕਤੀ ਨਾਰਾਇਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਮੱਧਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਤਾਮਸੀ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਭਕਤੀ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਮੱਧਮ ਭਕਤੀ ਹੈ। ਰਾਜਸੀ ਭਕਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਵੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਸਾਤਵਿਕ ਭਕਤੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਮੱਧਮ ਸਾਤਵਿਕ ਭਕਤੀ ਹੈ। ਪਰ ਭਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਾਤਵਿਕ ਭਕਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਵ-ਵਿਵਸ ਹੋ ਕੇ ਰੱਬ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਉਂ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿਚੋਂ ਵੀ, ਸਾਤਵਿਕ ਭਕਤੀ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਭਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਤ ਕਰਤਵਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਵੀ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਿਰਫ਼ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਧਰਮ ਵੀ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਰਮ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਿਤਯ, ਸਰਵੋਚ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਵਾਰੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਫੁਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਇਸ ਵੇਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਪਰ ਗੰਗਾ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।