ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਮ੍ਹੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਆਗੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ, "ਹੇ ਰਾਜਾ! ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਹੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਗਿਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਬੇਕਸੂਰ ਨੂੰ ਝੂਠੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਫਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਉਹਨਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਪਾਹਜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਦਰਦਨਾਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ-ਕਫ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਫਿਰ, ਚੰਡਾਲਾ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਲੇਸ਼ ਭੋਗਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਤੱਕ ਚੰਡਾਲਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਪਰ ਚੋਰ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਸਮਾਨ ਚੋਰੀ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ! ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਥਰ-ਸਵਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਲੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਕੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕਵੀ ਕਲਪਾਂ ਤਕ ਗੰਦ-ਸਵਰੂਪ ਜੀਵ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਸਾੜਦੇ ਜਾਂ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਹਨ।" "ਹੇ ਰਾਜਾ! ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਲਈ ਕਲੇਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਲਈ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਲਈ, ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਦਮ-ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ, ਤੁਲਸੀ, ਸਤਜਨ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਕਿਰਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਨਿਯਮਤ, ਅਵਸਰ-ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਾਂ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਕ ਕਰਮ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਾ! ਭਗਤੀ ਤਮਸ, ਰਜਸ ਅਤੇ ਸਤਵ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।" "ਤਮਸਿਕ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟਤਾ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ! ਜੋ ਤਮਸਿਕ ਭਗਤੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਧਯਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ! ਤਮਸਿਕ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕਿਸਮ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਰਜਸਿਕ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਰੂਪ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਉੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਰਜਸਿਕ ਭਗਤੀ ਮਧਯਮ ਰਜਸਿਕ ਭਗਤੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ! ਰਜਸਿਕ ਭਗਤੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕਿਸਮ ਵੀ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਸਤਵਿਕ ਭਗਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਸਤਵਿਕ ਭਗਤੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਭਗਤੀ ਮਧਯਮ ਸਤਵਿਕ ਭਗਤੀ ਹੈ।" "ਭਗਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਤਵਿਕ ਭਗਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਨ ਲੀਨਤਾ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਝ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਤਵਿਕ ਭਗਤੀ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਆਗੂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਕੇ ਸਮਝਾਇਆ।