ਮਹਾਰਾਜ, ਪਾਪ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਣੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਣਨ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੀ ਭਿਆਨਕ ਅੰਜਾਮ ਭੁਗਤਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਚੀ ਹੋਈ ਜੂਠੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਬਰ ਤਪਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਡਾਲ ਕੇ ਤੜਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਪੀੜਾ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਚੰਦਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਅੰਜਾਮ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੁੱਖ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪ ਭੀ ਹਿੰਸਕ ਮੌਤ ਮਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਵਾਸ਼ਨਾ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਅਫਵਾਹਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਾਢੇ ਹੋਏ ਲੂਣ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹਾਥੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤੂਤ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਰੋਕ ਸਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਗਿਣ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਝੂਠੇ ਪਾਪ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਪਾਪ ਉਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਦਨਾਮੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਅਪਾਹਜ ਹੋ ਕੇ ਜੰਮਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਫ਼ੇਗਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਚੰਡਾਲਾ ਦੇ ਘਰ ਜੰਮਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੋਹਾਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਭੁਗਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਡਾਲਾ ਲਈ ਇਹ ਅਵਸਥਾ ਦੱਸ ਜਨਮ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪ ਮੁਕਾਉਣ ਲਈ, ਜਿੰਨਾ ਭ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ, ਓਨਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਚੋਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਚੋਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਥਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਜੂਠੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕਵੀਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਗੰਦਗੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੰਮਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਪਿੰਡ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਸਾੜਦੇ ਜਾਂ ਲੁੱਟਦੇ ਹਨ, ਜੂਠੀ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪੰਥ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਪਾਪ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ, ਤੁਲਸੀ, ਸਤਸੰਗ ਅਤੇ ਹਰਿ ਦਾ ਜੱਸ ਗਾਉਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਮ ਹਨ, ਜੋ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਿਯਮਤ, ਨੈਮਿਤਿਕ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਰੂਪ ਕਰਮ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮੋਖਸ਼ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਹਰਿ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭਕਤੀ ਦੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ—ਤਾਮਸਿਕ, ਰਾਜਸਿਕ ਅਤੇ ਸਾਤਵਿਕ। ਤਾਮਸਿਕ ਭਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਜਗਤਪਤੀ, ਤਾਮਸਿਕ ਭਕਤੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮੱਧਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।