ਇਹ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਆਉਣ, ਇਹ ਹਥ ਭਰ ਕੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਤਰਪਣ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਈ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਾ ਤਰਪਣ ਕਰੇ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਣੀ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਲਈ, ਸੰਸਕਾਰ ਸਮੇਂ ਤਰਪਣ ਦੇਣਾ ਇਹ ਨਿਯਮਤ ਧਰਮ ਹੈ। ਹੁਣ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜਿੱਥੋਂ ਇਹ ਜੀਵ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹ ਨਰਕ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਉਬਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਨ: ਕੁੰਭੀਪਾਕ, ਨਿਰੁਚਛਵਾਸ, ਕਾਲਸੂਤਰ, ਪ੍ਰਮਰਦਨ; ਮੂਸਾਵਸਥਾ, ਵਸਾਕੂਪ ਅਤੇ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ; ਪਸ਼ੂਲਾ, ਪਸ਼ਿਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਵੀ। ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ, ਗਰਮ ਪਾਣੀ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਲੂਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਦਗੀ ਨਾਲ ਲਿਪਣਾ ਅਤੇ ਗੰਦਗੀ ਖਾਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਧੂੰਏਂ ਨੂੰ ਪੀਣਾ, ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਲਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਯੰਤਰ, ਪੀਸਣਾ ਅਤੇ ਕੱਟਣਾ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਡੰਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਿਆਨਕ ਖਾਰ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਅਤੇ ਨਮਕ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਰ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਗੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣਾ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਿਟੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਿਛੂਆਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੀਚੜ ਵਿੱਚ ਲੇਟਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੰਦੇ ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਤੇਲ ਪੀਣਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਰਮ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੰਦ ਤੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਭੂਪਤਿ, ਐਸੇ ਦਸੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਇੱਥੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਅਵਿਨੀਤਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਜੋ ਕਤਾਰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਵਿਅਰਥ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ "ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਹੈ", ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਸਕਰਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਦਾ ਝੂਠ ਤੇ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਉਜਾਗਰ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਦਾ ਦਾਨ ਲੈਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ, ਵੈਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ; ਆਤਮਕ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਛੱਡ ਦੇਣੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।