ਇਹ ਧਰਮਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋക്ഷ ਲਈ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬੜੀ ਸੁਚੱਜੀ ਅਤੇ ਵਿਵਸਥਿਤ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਜਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਛੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੋਈ ਭੁੱਲ-ਚੂਕ ਨਾ ਰਹੇ। ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪਰਦਾਦੀ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜ ਹੀ ਇਹ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਸ਼੍ਰਾਧ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕਰਨੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਿੰਡ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪਾਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗਿਆਨੀ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਆਮ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਿੰਡ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੁੜੀ ਦੀ ਵਿਆਹ ਮੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥ ਫੜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਕੁਟੰਬ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਹੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਵੀ ਪਤੀ ਦੇ ਕੁਟੰਬ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿੰਡ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਝੀਵਾਨ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋਣ। ਇਹ ਹੱਡੀਆਂ ਵਰਨਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ departed ਆਤਮਾ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—"ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਆਉਣ, ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗਾਂ ਦੀ ਸਿੰਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਜਲ ਨਦੀ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਜਰੂਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਲ ਸਦਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਮਰੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਲਈ, ਕਰਮ ਸਮੇਂ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਬਾਰੇ ਜਿੱਥੋਂ ਇਹ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹ ਨਰਕਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਬਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਡਰਾਉਣੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਭੀਪਾਕ, ਨਿਰੁਚਛਵਾਸ, ਕਾਲਸੂਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਮਰਦਨ, ਮੂਸ਼ਾਵਸਥਾ, ਵਸਾਕੂਪ ਅਤੇ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪਸ਼ੂਲਾ, ਪਸ਼ਿਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਵੀ ਹਨ। ਕਈ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਕਿਤੇ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ, ਗਰਮ ਪਾਣੀ, ਵਿਛਿਆ ਹੋਇਆ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਖਾਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ ਨਰਕ, ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ, ਗੰਦਗੀ ਨਾਲ ਲਿਪਣਾ ਜਾਂ ਗੰਦਗੀ ਖਾਣਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਹਨ। ਕਿਤੇ ਧੂੰਆਂ ਪੀਣਾ, ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਨਾ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਲਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੱਕੜ ਦੇ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਣਾ ਜਾਂ ਕੱਟਣਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਡੰਸਿਆ ਜਾਣਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਜਾਂ ਨਮਕ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ ਭਰੇ ਹੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁੱਟਣਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੋਣਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਥਾਂ ਚੀਟੀਆਂ ਜਾਂ ਬਿਛੂਆਂ ਵਲੋਂ ਕਸਰਤ ਨਾਲ ਡੰਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਬੁਰੀਆਂ ਵਾਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਵੀ ਇੱਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਕਿਤੇ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਤੇਲ ਪੀਣਾ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਣੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਈ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਜਾਂ ਦੰਦਾਂ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਦਸੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੁਖਦਾਈ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ-ਜੋ ਦੁੱਖ ਪਾਪੀ ਜੀਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਚਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹੀ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।