ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਯਾਦਾ-ਪੂਰਨ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਝੀਲਾਂ, ਕੂਏਂ, ਤਲਾਬ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਰਸਮ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਗੋਬਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਕ ਸੁਨਹਿਰੀ ਗਾਂ ਦਾ ਘਿਉ ਵੀ ਲਿਆਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 'ਓਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਾਲਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੁਭਾਗਾ ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚੀ ਆਉਂਦੀ, ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚੀ ਉਸੇ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚੀ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਰ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦਾ ਗਰਭ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਚੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਭੇਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਨਾ ਪਵੇ। ਪਿਤਾਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਸ਼੍ਰਾਧ ਐਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਪਿੰਡ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਆਦਮੀ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਪਰ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥ ਫੜਨ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਸ਼ੁਚੀ ਵਿਚ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਚੀ ਵਿਚ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਰਸਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੰਤਾਨ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ: "ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਆਉਣ, ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਗਾਂ ਦੇ ਸੀੰਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਜਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੋਨਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿਚ, ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਾਤਰੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮਰੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਨਾਂ ਲਈ, ਰਸਮ ਦੌਰਾਨ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਹੁਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੋਂ ਇਹ ਸਭ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਰਕ ਜਿੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਬਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੜੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੁੰਭੀਪਾਕ, ਨਿਰੁਚਛਵਾਸ, ਕਾਲਸੂਤਰ, ਪ੍ਰਮਰਦਨ—ਇਹ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ। ਮੂਸਾਵਸਥਾ, ਵਸਾਕੂਪ, ਅਤੇ ਵੈਤਰਨੀ ਨਦੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪਸ਼ੂਲਾ, ਪਸ਼ਿਲਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਖਾਰਾ ਪਾਣੀ, ਉਬਲਦਾ ਪਾਣੀ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਗੋਲੀਆਂ ਜਿਹੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਪਥਰ ਵਰਗੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਗੋਬਰ ਹੀ ਖਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਧੂੰਆਂ ਪੀਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਉਪਕਰਨਾਂ ਵਿਚ ਪੀਸਿਆ ਜਾਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਰਸਮਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਅਤੇ ਨਰਕਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀ ਸਕਣ।