ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਧਰਮਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਿੱਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਮੱਖੀਆਂ ਆ ਕੇ ਛੂਹ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਦੋਜਾਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਅਛੂਤ ਨੇ ਛੂਹ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜੇ ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ-ਬੁਝੇ ਕੋਈ ਐਸੇ ਥਾਂ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰ ਲਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਤਾਰੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਗ੍ਰਹਿ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਹਾਂ, ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਬਿਲਾਂ ਜਾਂ ਦੀਮਕਾਂ ਦੇ ਟੀਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਯਜ੍ਯ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਦਾਨ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਧਨ ਹੀ ਯਜ੍ਯ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਣਾ ਵੀ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਪੁੰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਜਲਾਸ਼ਯ, ਖੂਹ, ਤਲਾਬ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦਾ ਪਿਸ਼ਾਬ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਗੋਬਰ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਿੱਟੀ-ਭੂਰੀ ਗਾਂ ਦਾ ਘੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੀ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਓਮ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੁਭ ਸਾਂਬੇ ਦੇ ਤਾਮਬੇ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਜਨਮ ਜਾਂ ਮੌਤ ਕਾਰਨ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੁਬਾਰਾ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮੌਤ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰੂਣ ਨਿਕਲਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਦੇ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਪਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਲਈ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਭਟਕ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦਾਦੀ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਵਲੋਂ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਬਿਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦੇ, ਇੱਕੋ ਪਿੰਡ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਤ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ ਸਿਰਫ ਇੱਕ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥ ਫੜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਪਤੀ ਨਾਲ, ਪਿੰਡ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੱਡੀਆਂ ਇਕਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ, ਸਮਝਦਾਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸੰਤਾਨ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਆਓ, ਇਹ ਹਥੇਲੀਆਂ ਭਰ ਕੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਜਲ ਵਿਚ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਜਿਸਨੇ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਲਈ, ਸੰਸਕਾਰ ਸਮੇਂ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਹੁਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ।