ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਰਾਗ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਖੰਡ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਹੀ ਚਲਣ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਪਤਿਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਜੇ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ। ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮਾਰਗ ਸਿਰਫ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿੱਚ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਕ ਘਾਸ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਤੱਕ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹਨ। ਉਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਹਨ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਉਸੇ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰੇ। ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਕਰਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਭਗਤੀ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਸ੍ਰੋਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲਣ ਦਾ ਜੀਵਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਕੰਮ ਭਗਤੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ ਕਰੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਮਨੁੱਖ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਕੁਝ ਦਾਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਰਮ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰੇ, ਪਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਹਵਨ ਜਾਂ ਭੇਟ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਆਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਿਰਫਲ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਹੀ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ—ਜੇ ਇਹ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਅਜਿਹਿਆਂ ਲਈ ਹਰੀ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਝੂਠੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹਰੀ ਦੂਰ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਿਹੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਹਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਲੁਹਾਰ ਦੀ ਧੌਕਣ ਵਾਂਗ ਹਨ—ਸਾਹ ਤਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੀਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮਾਣ, ਸਫਲਤਾ ਸਿਰਫ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਿਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਪਤਿਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੋਜਾਤੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜ੍ਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਵੀ, ਭਗਤੀ ਹੀ ਸਾਰਾ ਕਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਧਰਮੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਜਨੰਦਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮੋਖਸ਼ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।