ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਕਰਤਵਾਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਊਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਵਾਈ, ਤੇਲ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੇਲ ਦਵਾਈ ਵਜੋਂ ਪਿਆ ਜਾਂ ਕੋਈ ਔਸ਼ਧੀ ਖਾਧੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਗਊਆਂ ਦੇ ਬੱਝਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲ ਵਿਚ ਰੱਸਾ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਚਿਕਿਤਸਾ ਕਰਵਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਕੇਸ ਹਟਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੋ ਲੱਤਾਂ 'ਤੇ ਕੇਵਲ ਦਾੜੀ ਹਟਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੇਸ ਹਟਾ ਕੇ, ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਚੌੜਾਈ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਮੂੰਡਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਿਰ ਰੂਪ ਅਸਨ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋਵੇ, ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਦੋਹਰੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੋਹਰੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਭੇਟ ਵੀ ਦੋਹਰੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਜਾਂ ਸ੍ਮ੍ਰਿਤੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਭਰਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਘਾਹ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਕੀੜੇ ਜਾਂ ਮੱਖੀਆਂ ਆ ਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਅਵਰਣ ਛੂਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਥਾਂ ਰਾਤ ਵਿਆਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਉਗਣ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਜਲ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਬਿਲ ਜਾਂ ਚੂਹੇ ਦੇ ਸੁਰੰਗ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਜਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਨ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਲ-ਸਰੋਵਰ ਬਣਾਉਣ ਵੀ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਹੈ। ਜਲ-ਸਰੋਵਰ, ਕੂਏਂ, ਪੰਡ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਣ ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸਫੈਦ ਗਊ ਦਾ ਪਿਸਾਬ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਾਲੀ ਗਊ ਦੀ ਗੋਬਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੈ। ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਗਊ ਤੋਂ ਘੀ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਓਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਿਆ ਕੇ, 'ਓਮ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਪਲਾਸ ਦੇ ਦਰਖਤ ਦੀ ਪੱਤੀ 'ਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਤਾਮਬੇ ਦੀ ਪਤਿਲੀ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜਨਮ ਦਾ ਅਸ਼ੁਧ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਅਜਿਹੀ ਘਟਨਾ ਆਵੇ, ਤਦ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮਰਨ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਨੂੰ। ਗਰਭ ਨਿਕਾਸ ਲਈ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਦੀ ਮਾਸਿਕ ਧਾਰਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਛੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਦਾਨੀ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਿਤਾਮਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਮਾਤਾ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਨਾ ਦੇ ਕੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮੇਤ, ਗਿਆਨੀ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਰਨ ਦੇ ਦਿਨ ਇੱਕ ਹੀ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥ ਫੜਨ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਆਪਣੀ ਪਿਤਰ-ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ, ਜਲ-ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਪਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਿੰਡ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਵਿਚ ਉਹ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦਾ ਕਰਮ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਜਾਤੀ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਚੱਜਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।