ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਵਿਜ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਉਪਰ ਆਏ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਿਆਵ੍ਰਿਤਿ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰ ਸਕਣ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਊ ਨੂੰ ਲੱਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁਟ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਉੱਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਜਾਂ ਬਾਂਹ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜ਼ਖ਼ਮ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਗਊ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬੱਚੜਾ ਨਿਕਲ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਗਊ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਰੋਕ ਕੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਜਾਂ ਲੱਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾਪ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਗਊ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਲੱਕੜ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੱਲੇ, ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਗਊ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਪ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਮਾਰਨ 'ਤੇ ਸੰਤਾਪਨ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ, ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਡੱਲੇ ਨਾਲ ਮਾਰਨ 'ਤੇ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਯ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਊਆਂ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਵਾਈ, ਤੇਲ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦਵਾਈ ਵਜੋਂ ਤੇਲ ਪੀਤਾ ਜਾਂ ਕੋਈ ਔਸ਼ਧੀ ਖਾਣੀ ਪਵੇ, ਜਾਂ ਬੱਚੜਿਆਂ ਨੂੰ ਗਲ੍ਹ ਵਿਚ ਰੱਸੀ ਪਾ ਕੇ ਰੋਕਣਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਿਕਿਤਸਾ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਊ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਲ ਕੱਟਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਦੋ ਲੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕੇਵਲ ਦਾੜ੍ਹੀ ਹੀ ਕੱਟੋ। ਸਾਰੇ ਸ਼ਰੀਰ ਤੋਂ ਵਾਲ ਹਟਾ ਕੇ, ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਦੀ ਚੌੜਾਈ ਵਾਲੀ ਲੰਬਾਈ ਵੀ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਨਾ ਤਾਂ ਸਿਰ ਮੁੰਡਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਸਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਦੁੱਗਣੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੁੱਗਣੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਭੇਟ ਵੀ ਦੁੱਗਣੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਜਾਂ ਸ੍ਰਮ੍ਰਿਤੀ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਾ ਹੋਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਐਸਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਜਾਂ ਭਰਮ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਕੀੜਿਆਂ ਜਾਂ ਮੱਖੀਆਂ ਆਦਿ ਦੇ ਟਚ ਨਾਲ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਦਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਿਲਾ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਅਛੂਤ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਣਜਾਣ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰਾਤ ਉਸ ਥਾਂ ਬਿਤਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਤਾਰੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ, ਚੂਹਿਆਂ ਦੇ ਬਿਲਾਂ ਜਾਂ ਚਿਟੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇਣਾ, ਜਾਂ ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਣਾ, ਇਹ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਜਲਾਸ਼ਯ, ਖੂਹ, ਤਲਾਬ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਚਰਿਤਰਵਾਨ ਦਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚਿੱਟੀ ਗਊ ਦਾ ਮੂਤ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਗਊ ਦੀ ਲੇਦ ਲਿਆਵੇ। ਪੀਲੀ ਗਊ ਦਾ ਘਿਉ ਵੀ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ 'ਓਮ' ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਿਆਂ ਲਿਆਉਣੇ ਅਤੇ ਚੁੱਕਣੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਮੱਧਲੀ ਪੱਤੀ ਉੱਤੇ, ਸ਼ੁਭ ਤਾਮੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਈ ਐਸਾ ਮੌਕਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਦੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮੌਤ ਦੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ। ਜੇਕਰ ਗਰਭਪਾਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਔਰਤ ਦੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਿਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਲਈ ਪਿੰਡ ਅਤੇ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।