ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੁਣੋ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇਕ ਟੁਕੜਾ ਗੋਹੜੀ ਦੀ ਖਾਲ ਦਾ ਹੀ ਭੇਟ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਧਾਤੂ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਲਿਪੇ, ਜਾਂ ਪਿਸੇ ਹੋਏ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੋਈ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ ਅਖੰਡ ਦੀਵਾ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਵੇਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਇਕ ਵੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਲੱਖ ਵਰ੍ਹੇ ਤਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਕਦਮ ਜੋ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੋਈ ਕਰਤਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕੀਰਤਨ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੰਸ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੂਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਤਾੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਸੁਣੋ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੂਣ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪੰਜ ਕਲਪਾਂ ਤਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਪੂਰਾ ਫਲ ਪਾ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਭ ਕਰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣੰਤ ਪੂਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਰਮ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੀ ਹੈ, ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਵੀ ਵਿਸ਼ਣੂ ਹੀ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਿਸ਼ਣੂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾ ਲਏ ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਵਰਤੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇਕ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ। ਜੇ ਉਹ ਨਿਵਾਲਾ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਖਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਜਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਜਾਤੀ ਮਨੁੱਖ ਚੰਡਾਲਾਂ, ਕੁੱਤੇ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ-ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਜਾਂ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਅਛੂਤ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ, ਜੱਚੀ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਭਰਦੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ, ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਕਾਂ ਛੂਹ ਲਵੇ, ਜਾਂ ਦੋ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਛੂਹ ਲੈਣ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬਚੇ ਹੋਏ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ ਨ੍ਹਾਏ ਨਾ, ਜਾਂ ਅਣਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਔਰਤ ਕੋਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵੀ ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਛੂਹ ਜਾਣ ਵਰਗੀ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੇ ਫਲ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣੰਤ ਪੂਣ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।