ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਸਾਜ਼ Narada ਜੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂਲਾ ਮਾਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਕਾਮਧੇਨੂ—ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ—ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਗਧੇ ਦਾ ਦੂਧ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਖੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਚੀਜ਼, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਹਰੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ捧ਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਹਰੀ ਨੂੰ捧ਦੇ ਹੋਏ, "ਹਰੀ ਮੇਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ," ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ-ਚਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਆਚਰਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ "ਪਤਿਤ" ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਸ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਸਜ਼ਾ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮਾਰਗ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੇਂਦਰਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਉਸੇ ਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਉਹੀ ਇਸ ਅਚੰਭੇ ਭਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹਰੀ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਹਨ। ਇੱਧਰ, ਭਗਤੀ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਛਾ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਭਰੋਸਾ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਹੈ, ਉਸ ਤੇ ਕਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਜੇ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵੱਜ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੋਮ, ਸੁਆਹ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਗ ਹੈ। ਐਸਾ ਕਰਮ ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਜਾਣ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਰੀ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਅਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਝੂਠੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਹਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਹਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਹਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਕਸਾਈ ਦੀ ਧੌਂਕਣ ਵਾਂਗ, ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਸਫਲਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਭਰੋਸਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਚਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਇਆ ਕਿ ਭਗਤੀ, ਭਰੋਸਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾ—ਇਹੀ ਸੱਚਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਅਟੱਲ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।