ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਮ ਸਮਝਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮਾਧਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਗਾਇਆਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਾਠ ਲਈ, ਸਵਾਰੀ ਲਈ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਲਈ—ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਬ੍ਰਹਿਮਾਂਡ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਦੋ ਗੁਣਾ ਫਲ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਜਵੇਹਰ ਲੱਗੇ ਬਰਤਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ—ਮਾਣਕ, ਮੂੰਗਾ, ਮੋਤੀ, ਬੈਰਲ ਜਾਂ ਲਾਲ ਪੱਥਰ—ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਹਨ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਗੰਧਤ ਅਸਮਾਨੀ ਵਾਹਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਇਆਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਖਵਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਆਚਰਨ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਗ-ਦ੍ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਗਾਇਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਦਾ ਕਮਰਕਸਤੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਗਾਇਆਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਬੇਸਾਹਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਮੋਠੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਵਿਧੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਲ, ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਦਾ ਸਤ्कार ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਬਿਨਾ ਵਿਧੀ ਦੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਾਨ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਗੋਚਰਮ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਭੀ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਦੀ ਫਰਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਧਾਤੂ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਦੀ ਲਿਪਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਚੂਰਨ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਚਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ ਬਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਲਈ ਨਿਰੰਤਰ ਦੀਵਾ ਜਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਵੇਖ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੇਵੀ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਇਕ ਵੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਲੱਖ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਕਦਮ ਜੋ ਉਹ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸੱਚੇ ਮਨ, ਨਿਰਲੇਪ ਕਰਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ—even ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਸਤਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੀ—ਅਸਲ ਉੱਚਾ ਫਲ ਤੇ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।