ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਗੰਗਾ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ। ਇਸ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠ ਸੌ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਈ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੂਹਿਆ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ ਆਪਣੇ ਦਇਆਲੂ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਲੋਕ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵੀ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਿਸਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਯਜ੍ਞ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਪੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁੜੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਜਾ-ਸਵਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਜਾਂ ਆਢਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭੈਂਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੰਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗੁੜ ਜਾਂ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮਾਧਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਠ, ਸਵਾਰੀ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ੀਲਾ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਫਲ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ੀਲਾ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਜਵੇਹਰ ਲਾ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲਾਲ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੋਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਵੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਹਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਵਰਗ ਵਾਹਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਘਾਸ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਰਹਿਣੀ-ਸਹਿਣੀ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਉ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਲੋਕ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।