ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਚਾਲੀ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ, ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ—ਇਹ ਗੱਲ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਨੋ ਕਿ ਉਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਭੋਜਨ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਦੂਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਠ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ-ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵੂਹਿਆ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਹੀ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਨਾਨੇ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਯਜ੍ਯ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹੈ ਜੋ ਭੈਬੀਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਪੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਵਾਹ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਜਾਂ ਆਢਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੱਝ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੰਨੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗੁੜ ਜਾਂ ਗੰਨੇ ਦਾ ਰਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮਾਧਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਚਾਹੇ ਪਾਠ ਲਈ, ਸਵਾਰੀ ਲਈ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਲਈ, ਨਰਕ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਲਿਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਤੋਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ, ਜੇਕਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੜਾਊ ਪਾਤਰ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਲਾਲ ਪਥਰ (ਮਾਣਕ) ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਉੱਚਤਮ ਦਰਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੂੰਗਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਮੋਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਦਾਨ ਦੇ ਉੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਅਕਾਲੀ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।