ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਵਿ्णੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿ्णੂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਭਗਤ ਯਥਾ ਯੋਗ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੈਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧੂਪ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ-ਸਨਾਨ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੈਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਲੀ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਣੂ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਵਾਪਸੀ ਬੜੀ ਔਖੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ, ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ—ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਨ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਦਾਨੀ ਲਈ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੀ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਭੋਜਨ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾਨੀ ਜਾਣੋ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭੋਜਨ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ। ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਭੋਜਨ ਦਾ ਦਾਨੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ, ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਠ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਕੁਟੰਬਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਹਯਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਵਿਣੂ ਆਪਣੇ ਦਇਆਲੁ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਰੁਦ੍ਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਲੇਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਰਾਜਨ, ਕਿਸੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਰਕਸ਼ਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਜੋ ਕਪੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੰਨਿਆ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ, ਕੰਨਿਆ ਨੂੰ ਸਜਾ-ਸਵਾਰ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਕਾਰਤਿਕ ਜਾਂ ਆਢਾ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਉਹ ਉੱਚ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੱਝ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਨੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਲਯ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਗੁੜ ਜਾਂ ਗੰਨੇ ਦੇ ਰਸ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੀਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਦਾਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ, ਪਾਪ ਮੁਕਤੀ, ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।