ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨਾਲ, ਦੋ ਸੌ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਲੱਖ ਪੁਰਖਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦਾ ਸਨਾਨ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੈਸ਼ਣਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਤਕਰਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ, ਅਠਮੀ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਚੰਦਰਮਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣਾਂ ਵੇਲੇ, ਜਾਂ ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ, ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਨੂੰ ਸ਼ਨੀਚਰ ਨਾਲ, ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਬੁਧਵਾਰ ਨੂੰ ਅਨੁਰਾਧਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਵਣ ਦੇ ਸੂਰਜੀ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਅਠਮੀ ਨੂੰ ਬੁਧਵਾਰ ਤੇ, ਜਾਂ ਆਢੀ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬੁਧਵਾਰ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਘੀ, ਸ਼ਹਦ ਜਾਂ ਦਹੀਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਤਕਰਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਠਮੀ ਨੂੰ ਜਾਂ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਘੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਅਤੇ ਸਤਕਰਮੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸਤਕਰਮੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਭੀਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ ਕਿ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਲੱਖਾਂ ਲੱਖ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਣਗਿਣਤ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿਵਿਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਧੂਪ ਅਰਪਿਤ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ, ਦੀਵਾ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਫਲ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਚਾਲੀ ਪਿਢ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਉੱਚੇ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਪਸੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ, ਨਾ ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਦਾਨ ਵਾਂਗ ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ—ਇਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕਹੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ। ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਦਾਨ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਧਾਰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।