ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਯੋਗ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਸਦਾ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ, ਉਸ ਲਈ ਆਪ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੀ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਭਾਰਤ ਖੰਡ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਜੋੜ ਕੇ ਵੀ, ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਮੂਰਖ ਤੇ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਘੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ। ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂਢ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਗਧੇ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਦੇ ਖੋਹ ਜਾਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਹਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਨੇਕ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ—“ਹਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ।” ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅਟੱਲ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ-ਅਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਚੰਗਾ ਵਰਤਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪਤਿਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਚੰਦ ਤੇ ਤਾਰੇ ਮੁੱਕਣ ਤੱਕ ਸੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੇਂਦਰਤ ਹੋਵੇ, ਮਾਰਗ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੇਂਦਰਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤਿਨਕੇ ਤੱਕ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹੈ। ਉਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੇ ਹੀ ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੰਸਾਰ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੂੰ ਸਦਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਹਰੀ ਵੀ ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਕਰਮ ਆਸਥਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਭਗਤੀ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲਾਭਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਗਤੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਸਥਾ ਨਾਲ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਆਸਥਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ ਤੇ ਕੇਵਲ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਹੋਮ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਆਹ ਵਿਚ ਸੁੱਟੀ ਭੇਟ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਰਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਅਟੱਲ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਜੇ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਐਸੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਹੀ ਪੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।