ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ। ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਵੱਸਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਅਜਿਹੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਥੱਕ ਕੇ ਬੈਠਾ, ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੱਕ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਝੀਲ ਤੇ ਪਈ। ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, “ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਸਕਾਂ?” ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਜਿੰਨਾ ਇੱਕ ਖੱਡਾ ਖੋਦਿਆ, ਤਾਂ ਓਥੋਂ ਪਾਣੀ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਕੋਲ ਭੂਮਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮੰਤਰੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਬੁੱਧਿਸਾਗਰ ਆਖਦੇ ਸਨ। ਬੁੱਧਿਸਾਗਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਕਮਲ ਵਾਲਾ ਝੀਲ ਕਦੇ ਵਰਖਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਉ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਰਾਜਾ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪ ਵੀ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਬੁੱਧਿਸਾਗਰ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਪੰਜਾਹ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾ-ਚੌੜਾ ਬਣਾਇਆ। ਝੀਲ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੁੱਧਿਸਾਗਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਹੁਣ, ਜੋ ਵੀ ਯਾਤਰੀ ਪਿਆਸੇ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਉਥੋਂ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ। ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾ ਲਏ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਦਰਜ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇੱਥੇ ਧਰਮ-ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਬੁੱਧਿਸਾਗਰ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਮਕ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਮੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਝੁਕਾਅ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਰੇਤਲੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸੂਰ ਨੇ ਵੀ ਉਥੇ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਝੀਲਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਪਿਆਸੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਪੀ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਹੱਥ ਡੂੰਘਾ ਖੱਡਾ ਖੋਦਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਓਥੇ ਦਰੱਖਤ ਲਗਵਾਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਧਰਮਿਕ ਦੇਵ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਛੇਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਪੁੰਨ ਵਿਚ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਕਰਕੇ ਦੇਵ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਜੋ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ, ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਝੀਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਕੰਮ ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਹਰੀ ਲਈ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਰਤਾ ਭਰ ਵੀ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਤਿੰਨ ਯੁੱਗ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।