ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਰਕ ਦੇ ਜੋ ਦੁੱਖ ਹਨ, ਉਹ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ ਤੇ ਦੇਖਣ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਸਹੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣੋ—ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਇਕ ਯੁਗ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤਾੜੀ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਜੀਵਨ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਹਰ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਜੇਕਰ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੁੰਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਲੱਖਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਸਰੋਵਰ ਵਰਗਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਪ੍ਰਤੀਪੀ ਨਾਮਕ ਇਕ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਚੰਪਕਮੰਜਰੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਸਤਰੀਕ ਧਰਮ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਣ ਹੰਤਾ ਕਹਿੜਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਸੀ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਵੀ ਸੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਖੇਡਣ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਜਾਨਵਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਇਕ ਸੁੱਕਾ ਹੋਇਆ ਝੀਲ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਸਕਾਂ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਉਖਾੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਭੂਮਿਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਮੰਤਰੀ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਬੁੱਧਿਸਾਗਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਕਮਲ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੀਂਹ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੁਕਮ ਦਿਓ।” ਇਹ ਸੁਣਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਬੁੱਧਿਸਾਗਰ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਚੌਂਹ ਪਾਸਿਆਂ ਪੰਜਾਹ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬੀ ਤੇ ਚੌੜੀ ਬਣਾਇਆ। ਝੀਲ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਹੁਣ, ਜਿਹੜੇ ਯਾਤਰੀ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਲੰਘਦੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ। ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦਰਜ ਕਰਵਾਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਰੂਪੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਬੁੱਧਿਸਾਗਰ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਮਕ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।