ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ, “ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨ ਖ਼ਿਆਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਸਦਾ ਨੇਕ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਲਾਭ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿੰਨੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿਸ-ਕਿਸ ਲਈ ਕਹੇ ਗਏ ਹਨ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਉਸ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਸਚ-ਮੁੱਚ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਕਲੇਸ਼ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਸੂਝ ਦਿਆਂਗਾ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਸੁਣੋ, ਜੋ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਵਰਤੋਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਯੁੱਗ ਲਈ ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨੂੰ, ਜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਗਿਣ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਹਰ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਕਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਏ? ਜੋ ਕੋਈ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਜੀਊਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਫਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਕਰਤਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੀ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ, ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਮਹਾਪ੍ਰਤੀਪੀ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਚੰਪਕਮੰਜਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਧਰਮ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਝੀਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਰਾਜਾ, ਜੀਊਂ ਸਕਾਂ?” ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਖੱਡ ਖੋਦ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮੰਤਰੀ ਵੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਭੂਮਿਸ਼ਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਬੁੱਧਿਸਾਗਰ ਵੀ ਆਖਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੋਵਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਖਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਵੋ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਉ।