ਭਾਰਤ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਨਹੀਂ, ਇਹੋ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਜ਼ਮੀਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਨ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਭੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਫਲ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੀਵ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਅਟੱਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਦੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗੇ? ਜਦ ਅਸੀਂ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਦਾ ਦੇ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਨਾਰਦ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਾਂਗ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਚਾਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਹਿੰਸਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੋਖ-ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਭੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਤਿਤਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ—ਉਸ ਲਈ ਆਪ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੱਖਰੀ ਗਲ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਲਕੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਨਯੋਗ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਨਾਤਾ ਜੋੜ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੂਰਖ ਹੈ। ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਘੜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਹਿਰ ਦੀ ਹੰਡੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਖੁਦ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਾਮਧੇਨੁ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਗਧੇ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲੱਭਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇ enna de vaddiyan takat'an nu vi, apne sukh di chintā hamesha rehdī hai. Jo kuchh devtēan lai vi prāpt karna aukha hai, jo sare karma de phal denda hai—oh vi kise-kise nu hi milda hai. Eh jeha koi tin loka vich hor nahi. Hari taan manusha roop vich gupt hai, is vich koi sandeh nahi। Jo koi Hari nu bhakti naal arpan karda hai, ohda phal sada rahinda hai। Apne saare puny karam vi eh soch ke arpan karne chahide ne—“Hari mere te khush ho jave।” Jo vyakti apne karam de phal di lobh nahi rakhda, oh param avastha nu prapt karda hai। Apne jeevan di avastha anusaar jo tyaag di ichha rakhda hai, oh amar avastha nu prapt karda hai। Par jo apne jeevan di avastha vich uchit acharan nahi karda, usnu gyaani log patit kehnde ne। Par, je oh vyakti bhagti vich lagya hoya hai, taan Vishnu us te prasann ho janda hai। Jo patit hai, oh bhayankar nark vich chann te tare mukke tak pakaya janda hai। Vāsudeva vich kendrit gyaan ate Vāsudeva da marg—eh sab kuch usi vich sama janda hai। Brahma to le ke ek tinke tak, sab kuch usi to alag kuch nahi। Oh aap hi eh adbhut sansar hai, oh to bina kujh vi alag roop vich nahi। Oh hi is vishav di vyapak shakti hai, is karke us devtaan de devta nu shraddha naal pranam karna chahida hai। Sab kuch shraddha naal hi siddh hunda hai; Hari vi shraddha naal hi prasann hunda hai। Jo karam shraddha to binā karde ne, oh kabhi safal nahi hunde, oh taan andhkaar de saman ne।