ଆଶା ଦାସୀ ଯେଷାଂ ତେଷାଂ ଦାସାଯତେ ଲୋକଃ
ଯେଉଁମାନେ ଆଶାକୁ ଦାସୀ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦାସ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ମିନ୍ନାଶାଖ୍ଯରିପୁଣା ମାନେ ନଷ୍ଟେ ଦରିଦ୍ରତା
ଏହି ଆଶା ନାମକ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ମାନ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଦରିଦ୍ରତା ଆସେ।
ନୈଷ୍କିଞ୍ଚନ୍ଯମହାଗ୍ରାହଗ୍ରସ୍ତାନାଂ କୋ ଵିମୋଚଚକଃ
ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦନତା ନାମକ ବଡ଼ ମକର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ଲୋକମାନେ, କିଏ ମୁକ୍ତି ଦେଇପାରିବ?
ତତ୍ରାପି ପୁତ୍ରଭାର୍ଯାଣାଂ ବାହୁଲ୍ଯମତିଦୁଃଖଦମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ପୁଅ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାର ଅଧିକତା ସବୁଠାରୁ ବେଶି ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ।
ଅନ୍ଯମୈଶ୍ଵର୍ଯଦଂ ଧର୍ମଂ ମନସାଚିନ୍ତଯତ୍ତଦା
ତାପରେ ସେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଧର୍ମକାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ମନରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଦାନେନ ଯୋ ଽନୁମନ୍ତାତି ସ ଏଵ କୃତଵାନ୍ପୁରା
ଯିଏ ଦାନ ଦେବାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରେ, ସେ ପୂର୍ବରୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଦାନାନାମୁତ୍ତମଂ ଦାନଂ ଭୂଦାନଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ସମସ୍ତ ଦାନ ମଧ୍ୟରେ ଭୂମି ଦାନକୁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଇତି ନିଶ୍ଚତ୍ଯ ମତିମାନ୍ଧୀରୋ ଭଦ୍ରମତିର୍ବଲେ
ଏଭଳି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଧୀର ଓ ଶୁଭଚିନ୍ତକ ଭଦ୍ରମତି ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ସୁଘୋଷନାମଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରଂ ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯସମନ୍ଵଲିତମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁଘୋଷ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ସୁଘୋଷୋ ଧର୍ମନିରତସ୍ତଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ କୁଟୁମ୍ବିକ୍ରମ୍
ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ସୁଘୋଷ, ଗୃହସ୍ଥ ଭଦ୍ରମତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କୃତାର୍ଥୋ ଽହଂ ଭଦ୍ରମତେ ସଫଲଂ ମମ ଜନ୍ମ ଚ
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ଭଦ୍ରମତି, ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେଲା; ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ସୁଘୋଷୋ ଧର୍ମତତ୍ପରଃ
ଏପରି କହି, ସେଉଁଠି ଭଦ୍ରମତିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ସୁଘୋଷ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରହିଲେ।
ପୃଥିଵୀ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ପୁଣ୍ଯା ପୃଥିଵୀଂ ଵିଷ୍ଣୁପାଲିତା
ଏହି ପୃଥିବୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପବିତ୍ର ଧରିତ୍ରୀ; ବିଷ୍ଣୁ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ମନ୍ତ୍ରେଣାନେନ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ସୁଘୋଷସ୍ତଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମମ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ହେ ଦୈତ୍ୟନାୟକ, ସୁଘୋଷ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୂମି ଦାନ କଲେ।
ସୋ ଽପି ଭଦ୍ରମତିର୍ଵିପ୍ରୋ ଧୀମତା ଯାଚିତାଂ ଭୁଵମ୍
ସେ ଧୀର ଭଦ୍ରମତି ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଭୂମି ଚାହିଲେ।
ସୁଘୋଷୋ ଭୂମିଦାନେନ କୋଟିଵଂଶସମନ୍ଵିତଃ
ସୁଘୋଷ ଭୂମି ଦାନ ଦେଇ, କୋଟି କୁଳର ସମ୍ପର୍କ ଲାଗିଲେ।
ବଲେ ଭଦ୍ରମତିଶ୍ଚାପି ଯତଃ ପ୍ରାର୍ଥିତଵାଞ୍ଛ୍ରିଯମ୍
ଏବଂ, ହେ ବଳି, ଭଦ୍ରମତି ଯେ ସମୃଦ୍ଧି ଚାହିଥିଲେ, ସେ ତାହା ପାଇଲେ।
ତଥୈଵ ବ୍ରହ୍ମସଦନେ ସ୍ଥିତ୍ଵା କୋଟିଯୁଗାଯୁତମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହରେ କୋଟି-ଯୁଗ ଧରି ବସିଥିଲେ।
ତତୋ ଭୁଵଂ ସମାସାଦ୍ଯ ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ, ପୃଥିବୀକୁ ପାଇ, ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତତୋ ଭଦ୍ରମତିର୍ଦୈତ୍ଯ ନିଷ୍କାମୋ ଵିଷ୍ଣୁତତ୍ପରଃ
ତାପରେ, ହେ ଦୈତ୍ୟ, ଭଦ୍ରମତି କାମନାହୀନ ଓ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ହେଲେ।
ତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ତତ୍ତ୍ଵୈଶଅଵର୍ଯମନୁତ୍ତମମ୍
ତାଙ୍କୁ, ଦୟାଳୁ ହୃଦୟ ବିଷ୍ଣୁ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ସତ୍ୟ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦେଇଥିଲେ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦୈତ୍ଯପତେ ମହ୍ଯଂ ସର୍ଵଧର୍ମପରାଯଣ
ସେହିପରି, ହେ ଦୈତ୍ୟପତି, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ।
ଵୈରୋଚନିସ୍ତତୋ ଦୃଷ୍ଟଃ କଲଶଂ ଜଲପୂରିତମ୍
ତାପରେ ବୈରୋଚନି ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଘଡ଼ି ଦେଖିଲେ ।
ଵିଷ୍ଣୁଃ ସର୍ଵଗତୋଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜଲଧାରାଵରୋଧିନମ୍
ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି ଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, ଏହାକୁ ଜଳର ଧାରାକୁ ବାଧା ଦେଉଥିବା ଜାଣିଲେ ।
ଦର୍ଭାଗ୍ରେ ଽଭୂନ୍ମହାଶାସ୍ତ୍ରଂ କୋଟିସୂର୍ଯସମପ୍ରଭମ୍
ଦର୍ଭା ଗ୍ରାସର ଟିପରେ ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଏକ ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରକଟ ହେଲା ।
ଆଯାଯ ଭାର୍ଗଵସୁରାନସୁରାନେକଚକ୍ଷୁଷା
ଭାର୍ଗବ, ଦେବତା, ଅସୁର ଓ ଅନେକ ଲୋକ ଦେଖିଥିବା ଚକ୍ଷୁରେ ସେ ଆସିଗଲେ ।
ବଲିର୍ଦଦୌ ମହାଵିଷ୍ଣୋର୍ମହୀଂ ତ୍ରିପଦସଂମିତାମ୍
ବଳି ବଡ଼ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ତିନି ପଦରେ ମାପିଥିବା ପୃଥିବୀ ଦେଇଦେଲେ ।
ଅମିମୀତ ମହୀଂ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଵିଶ୍ଵତନୁର୍ହରିଃ
ବିଶ୍ୱର ଆକୃତି ଥିବା ହରି ଦୁଇ ପଦରେ ପୃଥିବୀକୁ ମାପିଲେ ।
ପାଦାଙ୍କୁଷ୍ଟାଗ୍ରନିର୍ଭିନ୍ନଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ଵିଭିଦେ ଦ୍ଵିଧା
ତାଙ୍କର ପାଉଁ ଅଙ୍ଗୁଠିର ଟିପରେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ।
ଧୌତଵିଷ୍ଣୁପଦଂ ତୋଯଂ ନିର୍ମଲଂ ଲୋକପାଵନମ୍
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦରେ ଧୋଇଯାଇଥିବା ଜଳ ସ୍ୱଚ୍ଛ ହେଇ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କଲା ।