ତ୍ଵଯା ପୃଷ୍ଟୋ ମହାଦେଵୋ ରହସ୍ଯଂ ସ୍ଵପ୍ରକାଶିତମ୍
ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ମହାଦେବ ଗୁପ୍ତ ଗୁଢ଼ ଖୋଲାଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ।
ତତସ୍ତଦନ୍ତେ ତୁ ପୁନସ୍ତ୍ଵଯା ଵିଜ୍ଞାପିତୋ ହରଃ
ସେଥିପରେ, ଏହାର ଶେଷରେ, ତୁମେ ପୁନି ହରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ।
ଗୋପୀଜନପଦସ୍ଯାନ୍ତେ ଵଲ୍ଲଭେତି ପଦଂ ତତଃ
ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଦେଶର ଶେଷରେ, 'ବଲ୍ଲଭା' ନାମଟି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା।
ମନ୍ତ୍ରସ୍ଯାସ୍ଯ ଋଷିଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ସୁରଭିଶ୍ଛନ୍ଦ ଏଵ ଚ
ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଋଷି ଏବଂ ଛନ୍ଦ ଦୁଇଁଟି 'ସୁରଭି' ବୋଲି କହାଯାଇଛି।
ପ୍ରପନ୍ନୋ ଽସ୍ମୀତି ତଦ୍ଭକ୍ତୌ ଵିନିଯୋଗ ଉଦାହୃତଃ
ଭକ୍ତିରେ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ହେଉଛି: 'ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି।'
କେଵଲଂ ଚିନ୍ତନଂ ସଦ୍ଯୋ ନିତ୍ଯଲୀଲାପ୍ରକାଶକମ୍
କେବଳ ଚିନ୍ତନ କରିଲେ, ନିତ୍ୟ ଲୀଳା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଆଭ୍ଯନ୍ତରସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ସାଧନଂ ଵଚ୍ମି ସାଂପ୍ରତମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଆଭ୍ୟନ୍ତରିକ ଧର୍ମର ସାଧନା ବିଷୟରେ କହିବି।
କୃପାଂ ତଦୀଯାଂ ନିଜଧର୍ମସଂସ୍ଥୋ ଵିଭାଵଯନ୍ନାତ୍ମନି ତୋଷଯେଦ୍ଗୁରୁମ୍
ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ତାଙ୍କ କୃପାକୁ ମନରେ ଅନୁଭବ କରି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ।
ଐହିକାମୁଷ୍ମିକୀଚିନ୍ତାଵିଧୁରାନ୍ ସିଦ୍ଧିଦାଯକାନ୍
ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ, ସଫଳତା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଭର୍ତ୍ସନାଦିକମେତେଷାଂ ନ କଦାଚିଦ୍ଵିଚିନ୍ତଯେତ୍
ଏମାନଙ୍କୁ କେବେ ମନେ ତିରସ୍କାର କିମ୍ବା ଅପମାନ ଭାବିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଆଯୁଷ୍ଯକଂ ତଥା କୃଷ୍ଣଃ ସ୍ଵଯମେଵ କରିଷ୍ଯତି
ଆୟୁ ନିମିତ୍ତ କାମ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ କରିବେ।
ଶ୍ରୀମଦର୍ଚାଵତାରେଣ କୃଷ୍ଣଂ ପରିଚରେତ୍ସଦା
ଶ୍ରୀମଦ ଆର୍ଚା ରୂପରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସଦା ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଥେଯଂ ଚ ଦେହଗେହାଦାଵୁଦାସୀନତଯା ବୁଧୈଃ
ଶରୀର, ଘର ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ କିଛି ପ୍ରତି ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଉଦାସୀନ ରହିବା ଉଚିତ।
ଵେଦନିନ୍ଦାଂ ହରେର୍ନାମବଲାତ୍ପାପସମୀହନମ୍
ହରିଙ୍କ ନାମର ଶକ୍ତିରେ ବେଦ ନିନ୍ଦା ଓ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଦୂରେ ରହିବା ଉଚିତ।
ଅଲସେ ନାସ୍ତିକେ ଚୈଵ ହରିନାମୋପଦେଶନମ୍
ଆଳସି ଓ ଅନାସ୍ତିକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହରିଙ୍କ ନାମ ଶିଖାଇବା ଉଚିତ।
ସଂତ୍ଯଜେଦ୍ ଦୂରତୋ ଵତ୍ସ ଦୋଷାନେତାନ୍ସୁଦାରୁଣାନ୍
ବତ୍ସ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୋଷଗୁଡିକୁ ଦୂରରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ।
ସ ଏଵ ପାଲନଂ ନିତ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯତି ମମେତି ଚ
ମୋ ପାଇଁ ସେ ନିତ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିବେ, ଏହି ଭାବରେ ଭାବିବା ଉଚିତ।
କୃଷ୍ଣକାନ୍ତେତି ଚୈଵାସ୍ମି ଯୁଵାମେଵ ଗତିର୍ମମ
ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା; ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ।
ସର୍ଵେ ନିତ୍ଯା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିନ୍ତନୀଯା ମହାତ୍ମଭିଃ
ମୁନିମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ସବୁ ବଡ଼ ଆତ୍ମାମାନେ ସଦା ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ଗୋଚାରଣଂ ଵଯସ୍ଯୈଶ୍ଚ ଵିନାସୁରଵିଘାତନମ୍
ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଗାଁ ଚରାଇବା ଓ ଦେମନମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା।
ରାଧିକାଯାଃ ସୁଶୀଲାଦ୍ଯାଃ ସଖ୍ଯୋ ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଦୀରିତାଃ
ରାଧିକା ଓ ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଚରିତ୍ର ଥିବା ସଖୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବତ୍ତିଶି ଜଣ ଅଟୁଟ।
ରୂପଯୌଵନସଂପନ୍ନାଂ କିଶୋରୀଂ ଚ ସ୍ଵଲଙ୍କୃତାମ୍
ସୁନ୍ଦର ଓ ଯୁବତା ଏକ କିଶୋରୀ, ନିଜ ଗହନାରେ ସଜିତ।
ତତ୍ସେଵନସୁଖାହ୍ଲାଦଭାଵେନାତିସୁନିର୍ଵୃତାମ୍
ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବାର ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ସେ ଗଭୀର ଭାବେ ତୃପ୍ତ।
ତାଵତ୍ପରିଚରେତ୍ତୌ ତୁ ଯଥାକାଲାନୁସେଵଯା
ଯଥା ସମୟରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ।
ଏତସାଧନମୁଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ପ୍ରପନ୍ନାନାଂ ମୁନୀଶ୍ଵର
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ।
ତତସ୍ତ୍ଵଂ ନାରଦ ପୁନଃ ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ଵୈ ସଦାଶିଵମ୍
ତାପରେ ତୁମେ, ନାରଦ, ପୁନି ସଦାଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା।
ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଵୃନ୍ଦାଵନେ ରମ୍ଯେ ଯମୁନାତୀରସଂଗତମ୍
ସୁନ୍ଦର ବୃନ୍ଦାବନରେ, ଯମୁନା ତୀରରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା।
ପଠେନ୍ନାମସହସ୍ରଂ ତୁ ଯୁଗଲାଖ୍ଯଂ ମହାମୁନେ
ମହାମୁନି, 'ଯୁଗଳ' ନାମ ଥିବା ହଜାର ନାମ ପଠିବା ଉଚିତ।
ଗଦାଗ୍ରଜଃ କଂସମୋହଃ କଂସସେଵକମୋହନଃ
ଗଦାର ବଡ଼, କଂସକୁ ଭ୍ରମ କରାଇବା, କଂସର ସେବକମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା।
ମାତୃସ୍ତୁତଃ ଶିଵଧ୍ଯେଯୋ ଯମୁନାଜଲଭେଦନଃ
ମାଆଙ୍କର ପ୍ରଶଂସିତ, ଶିବଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଯୋଗ୍ୟ, ଯମୁନା ଜଳକୁ ଭାଗ କରିବା।