ଅନନ୍ତପଙ୍କ୍ତିପକ୍ଷୀନ୍ଦ୍ରା ମୁନିଶ୍ଛନ୍ଦଃ ସୁରା ମତାଃ
ଅନନ୍ତପଙ୍କ୍ତି, ପକ୍ଷୀନ୍ଦ୍ର, ମୁନି ଛନ୍ଦସ୍ ଓ ଦେବମାନେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାନ୍ତି।
ଜ୍ଵଲଜ୍ଵଲ ମହାମନ୍ତ୍ରୀ ସ୍ଵାହା ହୃଦଯମୀରିତମ୍
'ଜ୍ୱଳ ଜ୍ୱଳ' ମହାମନ୍ତ୍ର ସ୍ୱାହା ସହିତ ହୃଦୟ ପାଇଁ କହାଯାଇଛି।
ଶିରୋମନ୍ତ୍ରୋ ଗରୁଡତଃ ଶିଖେ ସ୍ଵାହା ଶିଖା ମନୁଃ
ଗରୁଡ଼ଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ମନ୍ତ୍ର ଅଟୁ, ଚୁଡ଼ା ପାଇଁ 'ସ୍ୱାହା' ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶିଖା ପାଇଁ 'ଶିଖା' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଭେଦଯଯୁଗଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଵିତ୍ରାସଯ ଵିମର୍ଦଯ
ପରେ, ଭଙ୍ଗ କରିବା, ଭୟ ଦୂର କରିବା ଓ ଦମନ କରିବା ପାଇଁ ଦୁଇଟି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ଉଗ୍ରରୂପଧରାନ୍ତେ ତୁ ସର୍ଵଵିଷହରେତି ଚ
ଶେଷରେ, ଭୟଙ୍କର ରୂପ ନେଇ, 'ସମସ୍ତ ବିଷ ନଷ୍ଟ ହେଉ' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ଭସ୍ମୀକୁରୁ ତତଃ ସ୍ଵାହା ନେତ୍ରମନ୍ତ୍ରୋ ଽଯମୀରିତଃ
ତାପରେ, 'ଭସ୍ମ କର, ସ୍ୱାହା' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର; ଏହା ହେଉଛି ଚକ୍ଷୁ ମନ୍ତ୍ର।
ଶାସନାନ୍ତେ ତଥା ହୁଂ ଫଟ୍ ସ୍ଵାହାସ୍ତ୍ରମନୁରୀରିତଃ
ଆଜ୍ଞା ଶେଷରେ, 'ହୁଁ ଫଟ୍ ସ୍ୱାହା' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କର; ଏହା ହେଉଛି ଅସ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ର।
ପାଦେ କଟୌ ହୃଦି ମୁଖେ ମୂର୍ଧ୍ନିଂ ଵର୍ଣାନ୍ପ୍ରଵିନ୍ଯସେତ୍
ପାଦ, କଟି, ହୃଦୟ, ମୁଖ ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବା ଉଚିତ।
ଚଞ୍ଚ୍ଵଗ୍ରପ୍ରଚଲଦ୍ଭୁଜଙ୍ଗମଭଯଂ ପାଣ୍ଯୋର୍ଵରଂ ବିଭ୍ରତଂ ପକ୍ଷୋଚ୍ଚାରିତସାମଗୀତମମଲଂ ଶ୍ରୀପକ୍ଷିରାଜଂ ଭଜେ
ମୁଁ ଶ୍ରୀପକ୍ଷୀରାଜଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ଯାହାଙ୍କର ଚଞ୍ଚୁ ଶିରା ଉପରେ ଚଳିତ ସର୍ପକୁ ଦମନ କରିଥାଏ, ହାତରେ ଭୟ ଦେଇଥାଏ, ପକ୍ଷରେ ଶୁଦ୍ଧ ସାମ ଗୀତ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ।
ପୂଜଯେନ୍ମାତୃକାପୀଠେ ଗରୁଡଂ ଵେଦଵିଗ୍ରହମ୍
ମାତୃକା ପୀଠରେ ବେଦର ଅବତାର ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଙ୍ଗଂ କର୍ଣିକାମଧ୍ଯେ ନାଗାନ୍ଯନ୍ତ୍ରେଷୁ ପୂଜଯେତ୍
କର୍ଣ୍ଣିକା ମଧ୍ୟରେ ଆଙ୍ଗ ଦେଖି, ଯନ୍ତ୍ରରେ ନାଗମାନେ ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ।
ଦେହାନ୍ତେ ଲଭତେ ଚାପିଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୋଃ ପରମଂ ପଦମ୍
ଦେହ ଶେଷରେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
ପ୍ରାପ୍ତଂ ଭଗଵତଃ ସାକ୍ଷାଚ୍ଛୂଲିନୋ ଯୁଗଲାତ୍ମକମ୍
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କର ସାକ୍ଷାତ୍ ସ୍ଥିତି ଦ୍ୱୟ ରୂପରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ନାରଦୋ ଵିପ୍ରାଃ କୁମାରେଣ ତୁ ଧୀମତା
ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁମାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କହିବା ପରେ, ନାରଦ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କଥା କହିଲେ।
ତତଶ୍ଚିରଂ ଧ୍ଯାନପରୋ ନାରଦୋ ଭଗଵତ୍ପ୍ରିଯଃ
ତାପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହିଲେ ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନାରଦ।
ଭଗଵନ୍ସର୍ଵଵୃତ୍ତାନ୍ତଃ ପୂର୍ଵକଲ୍ପସମୁଦ୍ବଵଃ
ହେ ଭଗବାନ, ଆପଣ ପୂର୍ବ କଳ୍ପରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଜାଣିଛନ୍ତି।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ତସ୍ଯ ନାରଦସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି,
ଶୃଣୁ ଵିପ୍ର ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯସ୍ମିଞ୍ଜନ୍ମନି ଶୂଲିନଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ କହିବି କେଉଁ ଜନ୍ମରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ—
ଅସ୍ମାତ୍ସାରସ୍ଵତାତ୍କଲ୍ପାତ୍ପୂର୍ଵସ୍ମିନ୍ପଞ୍ଚଵିଂଶକେ
ଏହି ସାରସ୍ୱତୀ କଳ୍ପର ପୂର୍ବ ପଚିଶତମ କଳ୍ପରେ—
ତତ୍ରୈକଦା ତ୍ଵଂ କୈଲାସଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଯୋଗିନଃ
ସେଠାରେ, ଏକଥର, ତୁମେ ଯୋଗୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କର କୈଳାସ ପହଞ୍ଚିଥିଲା।
ତ୍ଵଯା ପୃଷ୍ଟୋ ମହାଦେଵୋ ରହସ୍ଯଂ ସ୍ଵପ୍ରକାଶିତମ୍
ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ମହାଦେବ ଗୁପ୍ତ ଗୁଢ଼ ଖୋଲାଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ।
ତତସ୍ତଦନ୍ତେ ତୁ ପୁନସ୍ତ୍ଵଯା ଵିଜ୍ଞାପିତୋ ହରଃ
ସେଥିପରେ, ଏହାର ଶେଷରେ, ତୁମେ ପୁନି ହରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ।
ଗୋପୀଜନପଦସ୍ଯାନ୍ତେ ଵଲ୍ଲଭେତି ପଦଂ ତତଃ
ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଦେଶର ଶେଷରେ, 'ବଲ୍ଲଭା' ନାମଟି ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା।
ମନ୍ତ୍ରସ୍ଯାସ୍ଯ ଋଷିଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ସୁରଭିଶ୍ଛନ୍ଦ ଏଵ ଚ
ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ଋଷି ଏବଂ ଛନ୍ଦ ଦୁଇଁଟି 'ସୁରଭି' ବୋଲି କହାଯାଇଛି।
ପ୍ରପନ୍ନୋ ଽସ୍ମୀତି ତଦ୍ଭକ୍ତୌ ଵିନିଯୋଗ ଉଦାହୃତଃ
ଭକ୍ତିରେ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ହେଉଛି: 'ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି।'
କେଵଲଂ ଚିନ୍ତନଂ ସଦ୍ଯୋ ନିତ୍ଯଲୀଲାପ୍ରକାଶକମ୍
କେବଳ ଚିନ୍ତନ କରିଲେ, ନିତ୍ୟ ଲୀଳା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଆଭ୍ଯନ୍ତରସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ସାଧନଂ ଵଚ୍ମି ସାଂପ୍ରତମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଆଭ୍ୟନ୍ତରିକ ଧର୍ମର ସାଧନା ବିଷୟରେ କହିବି।
କୃପାଂ ତଦୀଯାଂ ନିଜଧର୍ମସଂସ୍ଥୋ ଵିଭାଵଯନ୍ନାତ୍ମନି ତୋଷଯେଦ୍ଗୁରୁମ୍
ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ତାଙ୍କ କୃପାକୁ ମନରେ ଅନୁଭବ କରି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ।
ଐହିକାମୁଷ୍ମିକୀଚିନ୍ତାଵିଧୁରାନ୍ ସିଦ୍ଧିଦାଯକାନ୍
ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ, ସଫଳତା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଭର୍ତ୍ସନାଦିକମେତେଷାଂ ନ କଦାଚିଦ୍ଵିଚିନ୍ତଯେତ୍
ଏମାନଙ୍କୁ କେବେ ମନେ ତିରସ୍କାର କିମ୍ବା ଅପମାନ ଭାବିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।